● منهج الرشاد فی شرح الارشاد / فقه / عربی
manhaj-ur rašād fī š.-il iršād
مجتهد تبریزی، احمد بن لطفعلی، - ۱۲۶۵ قمری
mojtahed-e tabrīzī, ahmad ebn-e lotf-‘alī(- 1849)
وابسته به: ارشاد الاذهان الى احکام الایمان؛ علامه حلی، حسن بن یوسف (۶۴۸-۷۲۶ق)
شرح استدلالی است بر کتاب «ارشاد الأذهان» علامه حلی.
قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۶۹۳۸
آغاز: الحمد لله رب العالمین: کتاب الصوم و هو من أفضل الطاعات و أشرف القربات
شامل کتاب صوم و اعتکاف است روز پنجشنبه ۲۴ ماه رمضان ۱۲۴۳ در قزوین هنگام فرار از روسها به پایان رسیده؛ خط: نسخ، کا: تبریزی، محمد باقر بن احمد (فرزند مؤلف)، تا: ۱۲۴۵ق؛ مصحح، محشی از مؤلف؛ جلد: تیماج، ۱۸۰گ، ۲۰سطر، اندازه: ۱۴/۵×۲۰/۵سم [ف: ۱۸-۱۲۵]
● منهج الرشاد فی شرح الارشاد / فقه / عربی
manhaj-ur rašād fī š.-il iršād
یزدی حائری، محمد باقر بن مرتضی، ۱۲۳۹ - ۱۲۹۸ قمری
yazdī hā’erī, mohammad bāqer ebn-e morteza (1824 - 1881)
وابسته به: ارشاد الاذهان الى احکام الایمان؛ علامه حلی، حسن بن یوسف (۶۴۸-۷۲۶ق)
شرح مزجی مختصری است بر کتاب «ارشاد الاذهان» علامه حلی حسن بن یوسف بن المطهر.
قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۷۶۵/۵
آغاز: الحمدلله الذی أرشدنا الى حدائق قواعد الاحکام و مسالک نهاية الارشاد و أطلعنا على حقائق شرائع الاسلام؛ انجام: و لعله محمول على التفصیل و کذا الکلام فی حکم اللحم الزائد اذا کان تحت ...
فقط کتاب طهارت تا احکام وضو؛ خط: نسخ، بیکا، بیتا؛ افتادگی: انجام؛ جلد: تیماج قرمز، ۱۵گ (۳۶۷پ-۳۸۱پ)، اندازه: ۱۷×۲۱/۵سم [ف: ۲-۳۷۵]
● منهج الرشاد فی لغات الاضداد / لغت / عربی
manhaj-ur rašād fī luġāt-il aḍdād
حسینی خراسانی، محمد جعفر بن محمد، ق۱۲ قمری
hoseynī xorāsānī, mohammad ja‘far ebn-e mohammad(- 18c)
تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۵۷۴۵/۷
آغاز: الکریم والمهان. الشین الشجاع بتثلیث الشین القوی القلب؛
انجام: و هوى الرجل هوة بالفتح و الضم
خط: نسخ، بیکا، تا: قرن ۱۲؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ جلد: میشن، ۷گ (۸۳ر-۹۰ر)، اندازه: ۱۵/۲×۲۰/۹سم [ف: ۹-۱۶]
● منهج الرشاد فی معرفة المعاد / کلام و اعتقادات / عربی
manhaj-ur rašād fī ma‘rifat-il ma‘ād
عرفی طالقانی، محمد نعیم بن محمد تقی، ق۱۲ قمری
‘orfī tāleqānī, mohammad na‘īm ebn-e mohammad taqī(- 18c)
تاریخ تألیف: ۱۱۵۱ق
این کتاب دارای دیباچه ای مفصل، یک «مقدمه» و پنج «باب» و یک «خاتمه» (دارای سه مطلب) است و درباره معاد جسمانی بحثهای بسیار مفصل دارد و به کلمات بزرگان مانند ملاصدرا و دیگران نظر دارد و شاید مبسوطترین کتاب راجع به معاد جسمانی باشد. مؤلف در دیباچه این کتاب خود را عرفی خوانده است.
آغاز: الحمدلله الذی خلق فسوی و قد فهدی ... اما بعد فيقول العبد الضعيف ... محمد نعیم بن محمد تقى المدعو بعرفى الطالقانی ...
انجام: بل حرى به الاستقامه على الصراط السوى ... و هذا آخر ما اردنا ايراده في هذه الرسالة و الحمدلله ... بيمين مؤلفها ... محمد نعیم بن محمد تقى المدعو بعرفى الطالقانی في سنة ماه واحد و خمسين بعد الف من هجرة خير البريه على هاجرها و آله
۱. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۹۸۳
آغاز و انجام: برابر
خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، بیتا؛ جلد: مقوا، ۴۹۱ص، ۲۳سطر، اندازه: ۱۷×۲۰سم [ف: ۵-۴۸۲]
۲. تهران؛ مروی؛ شماره نسخه: ۵۴۴
آغاز: برابر
کا: محمد رحیم بن محمد، تا: ۱۲۲۵ق؛ به دستور محمد حسین خان مروی از روی نسخه به خط مؤلف استنساخ و سپس با آن مقابله شده؛ حدود ۶۰۰ ص[ف: -۲۴۸]
۳. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۰۴۵۹
آغاز: برابر؛ انجام: و الله يهدى من يشاء الى صراط مستقيم ربنا لاتزغ قلوبنا بعد اذ هديتنا و هب لنا من لدنك رحمة انك انت الوهاب.
خط: نستعلیق شکسته، کا: نظر پاک، میرزا یدالله، تا: ۱۳۳۲ق، جا: تهران؛ مهر: کاتب «یدالله ۱۳۲۵» (دایره)؛ جلد: تیماج، ۴۰۵گ، ۲۵سطر [ف: ۳۳/۱-۳۷]