الکائنات بمزج الکاف و النون من ترکیب الکلام و بنی الافلاک المرفوعة علی الحرکة و الارض المخفوضة ...
[الذریعه ۲۹۵/۲۱]
خوانسار؛ فاضل؛ شماره نسخه: ۲۵۸
آغاز: برابر؛ انجام: و اختاره ابن مالک و علی التنبيه بظرف المكان عند جماعة و اختاره ابن البازش.
خط: نسخ، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ افتادگی: انجام؛ محشی؛ جلد: پارچهای، ۳۲۲گ، ۲۲سطر، اندازه: ۱۴×۲۲سم [ف: ۱-۲۳۳]
قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: ۹۳
نسخه اصل: همان نسخه بالا [عکسی ف: ۱-۱۱۵]
مغنی الاصول ← الاعتقادات
● المغنية فی السکوت و لزوم البیوت / اخلاق / عربی
al-muġnīya fi-s sukūt wa luzūm-il buyūt
اصفهانی، حسن بن احمد، ق ۱۰ قمری
esfahānī, ḥasan ebn-e aḥmad (- 16c)
مختصری است از روایات و اشعار و نثرهای اخلاقی درباره حسن سکوت و خانهنشینی در چند «باب» به روایت ابوغالب محمد بن عبد الواحد قزاز.
قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: ۱۰۷۶/۷
آغاز: آخبرنا الشيخ ... قال الحمد لله رب العالمين ... و بعد احسن الله عونک و توفیقک و صولک(؟) و تحقیقک فإنک سألت تعجیل رسالة
نسخه اصل: کتابخانه دارالکتب الظاهریه (مدرسه عمریه) - دمشق ۳۷۴۴؛ خط: نسخ، بیکا، تا: قرن ۸؛ دارای سماع و قرائت؛ ۱۴ص (۱۴۷-۱۳۴) [عکسی ف: ۳-۳۴۸]
● مغنی الصغیر / نحو / عربی
muġn-iṣṣaġīr
فارسی، محمد تقی بن محمد، ق ۱۰ قمری
fārsī, moḥammad taqī ebn-e moḥammad ( - 16c)
رسالهای است در نحو از تألیفات ابوالخیر تقی الدین محمد بن محمد فارسی متخلص به فهمی از علمای امامیه قرن دهم و از اصحاب غیاث الدین منصور حسینی دشتکی، که در موضوعات نجومی نیز دارای تألیفاتی است.
مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۱۳۶۰۸/۴
آغاز: بسمله اما بعد الحمد و الثناء و الصلوة و الدعا ... ان النحو علم تعرف بها احوال الکلمة و الکلام من جهة الاعراب و البناء؛
انجام: الصوت فی الخیشوم و ذلک عن اسباب حسن الغنا.
خط: نسخ، کا: آقا بابا بن جبار دستجردی، تا: ۱۲۳۱ق؛ جلد: تیماج، ۱۷ و ۲۲سطر، اندازه: ۱۴/۸×۱۹/۵سم [ف: ۱۲-۳۶۷]
● مغنی الطبیب / طب / فارسی
moqne-t tabīb
حسینی اصفهانی، ابوطالب بن محمدعلی، -۱۲۱۶قمری
hoseynī esfahānī,abo-tāleb ebn-e mohammad ‘alī (-1802)
از ابوطالب شریف حسینی متولی آستان رضوی به دستور یکی از بزرگان در یک «مقدمه» و بیست «مقاله» و یک «خاتمه» و معالجات چهل سال طبابت خود را در آن گرد آورده است.
آغاز: بسمله. الحمدلله الذی خلق العقاقیر دواء الاجسام العلیلة ... و بعد بر صفحه صحیفه عرض مینگارد تراب آستان ... مرتضوی المتطبب المفتخر بتولیة الرضوی ابوطالب الشریف الحسنی که چون حسب الفرمایش منعمی که از خوان احسان او منعم بودم ... که در معالجات طب کتابی تألیف نمایم ... جمع کردم معالجات را ... و نامیدم این کتاب را مغنی الطبیب.
انجام: خاتمه در ادویه مرکبه است بطریق حروف تهجی که قرابادین گویند.
[فهرستواره منزوی ۳۷۱۵/۵]
تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۵۳۵۹
آغاز و انجام: برابر
در نسخه ما که اصل مؤلف باید باشد دو دیباچه است دومی در پایان نسخه است و در آن کتاب در ده مقاله دانسته شده است؛
خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: قرن ۱۲؛ جلد: تیماج، ۷۰گ، اندازه: ۱۱×۲۰سم [ف: ۱۵-۴۲۱۶]
مغنی الطلاب ← معین الطلاب
● مغنی العالج / طب / فارسی
moqne-l ‘ālej
تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: ۲۷۱۶۳
بیکا، بیتا؛ خریداری از رضا میدانی [رایانه]
● مغنی العلی فی تجوید کلام الله الملی / تجوید/ فارسی
moqne-l ‘alī fī tajvīd-e kalām-el lāh-el malī
خبوشانی، علی بن باقر، ق۱۳قمری
xabūšānī, ‘alī ebn-e bāqer(- 19c)
تاریخ تألیف: ۱۲۴۱ق
مؤلف قواعد علم تجوید را تا حدی که برای قاریان لازم تشخیص داده و نزد استادش ملا بابا قاسم قاری فرا گرفته در