● معنی لفظ کتاب / اصول فقه / عربی
ma‘nī-ye lafze k.
پنج معنی برای این لفظ میآورد و در آن از شهید ثانی نیز یاد میکند.
تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: ۲۲۰۷/۳
آغاز: اعلم ان للفظ الكتاب اطلاقات منها الجمع كقولك كتب فلان ماله ای جمعه و كقوله سبحانه و تعالى كتب الله فی قلوبهم الايمان ای جمعه فیه؛ انجام: فلابد من استعمال الكتب فی السبب المطلق باعتبار مناسبة السبب المطلق للسبب ... المعنى الحقيقی الذى هو السبب الخاص ... ثم استعمل الكتب ...
خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ جلد: تیماج مذهب، ۱گ (۸۹-۸۹پ)، اندازه: ۱۴/۵×۲۱سم [ف: ۱۱-۵۲۴]
● معنی لفظ وجود و موجود / فلسفه / فارسی
ma‘nī-ye lafze vojūd va mowjūd
رجب علیا
rajab ‘olīyā
این رساله در معنی لفظ وجود و موجود و اشتراک لفظی و معنوی و اثبات واجب الوجود بالذات در پنج «مطلب» و یک «مقدمه» و یک «خاتمه»: مقدمه: در بیان معنی وجود و معنی اشتراک لفظی و معنوی؛ مطلب ۱. بیان اثبات وجود واجب الوجود بالذات؛ ۲. بیان اثبات احدیت واجب الوجود بالذات یعنی نفی در ترکیب؛ ۳. اثبات واحدية واجب الوجود بالذات یعنی در نفی شریک بر سبیل اجمال؛ ۴. بیان آنکه صفت عین ذات نمیتواند بود؛ ۵. بیان آنکه اشتراک لفظ وجود و موجود میان واجب تعالی و ممکنات اشتراک لفظی است نه معنوی؛ خاتمه: در بیان احادیثی که شاهد برین دو مطلب اخیر است.
تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: ۸۷۲/۳
آغاز: بسمله، الحمدلله رب العالمین و الصلوة و السلام علی خیر خلقه محمد و آله اجمعین بدانکه این؛ انجام: الله تعالی را بخلق او پس بتحقیق که برگشته است
بیکا، تا: ۱۱۰۲ق؛ کاغذ: دولت آبادی، جلد: تیماج، ۱۳ص (۸۸-۱۰۰)، ۸سطر (۵×۱۱)، اندازه: ۹/۵×۱۶/۳سم [ف: ۸-۳۷۹]
● معنی محبت / عرفان و تصوف / فارسی
ma‘nī-ye mohabbat
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۶۳۱/۱۷
آغاز: حمدی که هر محب جمیل اللسان
خط: نستعلیق، بیکا، تا: ۱۲۶۸ق؛ ۱۵سطر، اندازه: ۱۲×۲۰/۵سم [ف: ۲-۳۹۳]
● معنی مسلمانی / عرفان و تصوف / فارسی
ma‘nī-ye mosalmānī
رسالهای که شخصی از نگارنده معنی مسلمانی را خواسته و او این رساله را در جواب او نگاشته است. نویسنده در همه جا خود را «فقیر» خطاب میکند و از نوشته او برمیآید که از سالکان و صوفیان بوده است.
تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: ۲۹۹۶/۱۲
خط: نسخ، بیکا، تا: قرن ۸؛ ۴گ (۱۰۷-۱۱۰)، ۲۴سطر، اندازه: ۱۲/۵×۲۴/۵سم [ف: ۶-۷۵۱]
● معنی الموضوع و الاعراض الستة / اصول فقه / عربی
ma‘na-l muwḍū‘ wa-l a‘rāḍ-is sitta
قم؛ حجت کوهکمری؛ شماره نسخه: ۵۲/۱۲
من تحقیقات بعض مشایخه؛ خط: نستعلیق نازیبا، کا: حجت کوه کمرهای، محمد، بیتا؛ مصحح [ف: -۵۳]
● معنی المولی / کلام و اعتقادات / عربی
ma‘na-l mawlā
مفید، محمد بن محمد، ۳۳۶ - ۴۱۳ قمری
mofīd, mohammad ebn-e mohammad(948 - 1023)
رساله کوتاهی است درباره حدیث نبوی «من کنت مولاه فهذا علی مولاه». مؤلف در ابتدا، ده معنی برای کلمه «مولی» ذکر کرده و آنگاه اثبات میکند که مراد رسول اکرم (ص) از کلمه «مولی» در حدیث شریف، اولی به تصرف و طاعت است. وجوه ده گانه عبارتند از: الاولی، مالک الرق، المعق، المعتق، ابن العم، الناصر، المولى لتضمن الجریرة، الحلیف، الحا (کذا)، الامام، السید، المطاع. شیخ مفید در این زمینه رساله دیگری هم دارد با عنوان «معنی المولی».
آغاز: قال الشیخ المفید رضی الله عنه أنکر رجل من البهشمية ضمنا و ایاه و جماعة من المعتزلة و المجبرة مجلس.
انجام: و أقلوا من الاحتجاج به لموضع الخلاف و هذا ما لا یتوهمه أحد و بالله نستعین.
چاپ: ضمن مجموعه مصنفات شیخ مفید در ۱۴۱۴ ق چاپ شده [الذریعه ۲۷۲/۲؛ الشیخ المفید و عطاؤه الفکری الخالد ۵۷-۵۸؛ فهرست آثار شیخ مفید در کتابخانه آیت الله مرعشی ۴۸-۵۴؛ معجم التراث الکلامی ۴۱۵/۱؛ امیرالمؤمنین ۵۴۴/۲]
۱. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۷۸/۷
آغاز و انجام: برابر
خط: نسخ، بیکا، تا: قرن ۱۱؛ جلد: تیماج، ۱۱گ (۸۶پ-۹۶ر)، ۱۷سطر، اندازه: ۱۲×۱۸/۵سم [ف: ۱-۹۱]