اراک؛ دهگان؛ شماره نسخه: ۲۲/۳
خط: تحریری، کا: ملا محمد علی گواری، تا: ۱۳۰۱ق؛ کاغذ: نخودی، جلد: مقوایی با رویه پارچه گل دار، ۵۸گ (۵۳ر-۱۱۰پ)، قطع: وزیری، اندازه: ۱۷×۲۱سم [ف: ۱ - ۳۶]
● الاشتراک فی الاصول / اصول فقه / عربی
al-ištirāk fī-l-uṣūl
؟طباطبائی، محمد بن علی، ۱۱۸۰؟ - ۱۲۴۲ قمری
ṭabāṭabā’ī, mohammad ebn-e ‘alī (1767 - 1827)
در قسمت بالای برگ آغازین نسخه این عبارت آمده است: «اجزای رسائل جناب آقای سید محمد طباطبایی در علم اصول فقه»
تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: ۲۰۵۶/۲
آغاز: بسملة. حمدلة. ذهب الاکثر الى وقوع الاشتراک فی اللغة و حكى عن بعض القول بوجوب وقوعه؛ انجام: اما عدم الدلالة على الزمان المستقبل فموضع وفاق على الظاهر المصرح به فی کلام جماعة من الاصولیین کالعضدی
خط: نسخ و نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ افتادگی: انجام؛ کاغذ: هندی، نخودی، جلد: چرمی تریاکی تیره یکلا، ۸ص (۱۲۶-۱۳۳)، ابعاد متن: ۱۰×۱۸، اندازه: ۱۶×۲۳سم [ف: ۱۱ - ۲۰۳]
اشتراک لفظی وجود(رساله) ← اثبات الواجب
● اشتراک الوجود / فلسفه / عربی
ištirāk-ul-wujūd
احسائی، احمد بن زین الدین، ۱۱۶۶ - ۱۲۴۱؟ قمری
aḥsā’ī, aḥmad ebn-e zayn-od-dīn (1753 - 1826)
شیراز؛ شاهچراغ؛ شماره نسخه: ۷۷۱/۵
خط: نستعلیق شکسته، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ ۴گ (۸۵ر-۸۸ر)، اندازه: ۱۵×۲۰/۵سم [ف: ۳ - ۱۱۵]
● اشتراک الوجود و الموجود / فلسفه / عربی
ištirāk-ul wujūd wa-l mawjūd
فائده مختصری است درباره فرق بین وجود و موجود و کلیت و جزئیت آن دو. این فائده به برهان الحکماء شاه ابوالولی نسبت داده شده است.
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۲۸۵۹/۲۲
آغاز: اعلم ان الوجود و الموجود اما ان یکونا مشترکین اولا و علی الثانی فاما ان یکون شی منهما مشترکا و حینئذ فلا محاله لکونان جزئیتین حقیقیتین؛ انجام: فبعضهم ذهبوا الى ان فی الممکنات وراء الفرد حصة من الوجود المطلق و بعض آخر الى نفى ذلك فالمذاهب المشهورة فى تحقيق الوجود و الموجود منحصرة فى ستة. هذه الفائدة من افادات برهان الحكماء شاه ابوالولى.
خط: نسخ و نستعلیق، بیکا، بیتا؛ کاغذ: سفید و زرد، جلد: تیماج مشکی یکلا، ۲ص (۷۸-۷۹)، اندازه: ۱۸×۸سم [ف: ۱۰ - ۱۹۶]
● اشتراک و تداخل اعداد / ریاضیات / فارسی
ešterāk va tadāxol-e a‘dād
آغاز: در بیان اشتراک و بیان تداخل و در بیان تداخل و در بیان اعداد هر دو عدد که فرض کنند از واحد نیست خالی
[فهرستواره منزوی ۲۵۹۷/۴]
تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۷۷۵/۴-ف و ۹۱۶/۴-ف
نسخه اصل: پاریس ۱۶۹ .P (بلوشه ۷۲۲)؛ خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ ۲۲ سطر [فیلمها-ف: ۱ - ۵۳۸ و ۵۴۸]
● اشتر نامه / شعر / فارسی
oštor-nāme
عطار، محمد بن ابراهیم، ۵۳۷؟ - ۶۲۷ ؟ قمری
‘attār, mohammad ebn-e ebrāhīm (1143 - 1230)
مثنوی عرفانی در بحر رمل است و درباره شتر مرکب روحانی، عبور دهنده سالک از بیابانهای معرفت و رساندن وی به کعبه دل میباشد. نسخههای کهن آن حدود ۳۶۰۰ بیت دارد و شمار آنها در نسخههای تازهتر به ۹۰۰۰ رسیده است. در انتساب آن به عطار نیشابوری سخن است. نفیسی در آن تردید کرده و یکجا آن را از عطار تونی دانسته است. دکتر مهدی محقق در پیشگفتار چاپ مصحح آن دلایل مثبت و منفی را بررسی کرده و میگوید انتساب آن به عطار تونی درست نیست، چه سراینده از اهل سنت است و میتواند همان «عطار نیشابوری» باشد، ولی میپذیرد که نسخههایی از آن که شمار بیتها به نه هزار میرسد از «عطار نیشابوری» نیست و تنها بخشی از آن شیوه کار نیشابوری را دارد. با عناوین: ستایش صانع، نعت سید عالم، در ذات و صفات، برآمدن بر منبر وحدت از راه دل، حکایت اسناد ترکک و بردهبازی او، در علو مرتبه انسان، حکایت آدم (ع)، جدا شدن آدم و حوا از یکدیگر، در صفت کتاب گوید، آغاز کتاب اشترنامه، حکایت مرد کر و قافله، حکایت شهباز و صیاد، در تقریر راه و تفسیر آن، حکایت عیسی با جهودان، جواب عیسی سیحون را، حکایت استاد نقاش، رسیدن سالک با پرده اول، رسیده سالک با پرده دوم، پرده پنجم، حکایت ابراهیم، سؤال سالک وصول از پیر، خاموش شدن سالک وصول از جواب، رسیدن سالک با پرده هفتم.
آغاز: ابتدا بر نام حی لایزال ×× صانع اشیا بر ابداع جلال / آن خرد بخشی که آدم ذات اوست ×× جمله اشیا مصحف آیات