فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا)، ج ۳، ص ۶۰۴

۶۰۴ فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا) ج ۳
آغاز: بسمله و به نستعين. و اذ تقدم الکلام فی ارکان التکلیف العقلی فنشیر بعده الى ارکان التکلیف و هی خمسة الصلوة و الزکوة و الصوم و الحج و الجهاد؛ انجام: او عطش مفرط يرجى زواله او حمل او رضع يخشى معهما على الولد و تفويت النية الى بعد الزوال. خط: نسخ، کا: احمد بن شیخ حسن قفطان، بی‌تا؛ کاغذ: فرنگی فستقی آهار مهره، جلد: تیماج عنابی ضربی با ترنج و سر ترنج و چهار لچکی، ۱۴گ (۸۲پ-۹۵ر)، ۱۸ سطر (۹×۱۳/۵)، اندازه: ۱۳/۹×۲۰/۲سم [ف: ۲۹/۲ - ۷۰۱] ۸. تهران؛ مروی؛ شماره نسخه: ۶۵۹/۲ بی‌کا، بی‌تا؛ قطع: خشتی [ف: ۲۹۱] ۹. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۹۲۰/۹ آغاز: بسمله. و اذ قد تقدم الکلام فی ارکان التکلیف العقلی فنشیر بعده الى ارکان التکلیف الشرعی و هی خمسة؛ انجام: و اما الکلام فی رکن الصوم فانه اما واجب فمطلق ... او حمل او رضاع يخشى معهما على الولدا و تفويت النية الى بعد الزوال او استعمال. در این نسخه بخش نخستین نیست و دنباله روزه و پس از آن را هم ندارد؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا [ف: ۵ - ۱۷۷۶] اشارت عبدالله ← اشارات الحسنيه فی معارف الحقة اليقينه الاشارة فی المنطق ← الاشارة الى علم المنطق ● الاشارة الكاملة فی النية / فقه / عربی al-išārat-ul-kāmila fi-n-nīyya رساله‌ای است کوتاه در بیان وسواس در نیت افعال شرعی و عبادات، دارای «مقدمه»، یک «مقصد» و «خاتمه»: مقدمه در بطلان این طریقه سقيمه؛ مقصد در بیان ماهیت نیت و شرایط آن؛ خاتمه در علاج این درد. نسخه‌ای از این کتاب در فهرست کتابخانه مدرسه سپهسالار آمده و با تردید به شیخ بهائی نسبت داده شده است، لیکن در آثار شیخ بهائی چنین رساله‌ای یافت نشد. مؤلف در این رساله از کتاب «ذکری» شهید اول محمد بن مکی عاملی (- ۷۸۶ ق) و کتاب شرح «ارشاد الاذهان» علامه حلی (-۷۲۶ق) یاد کرده است. آغاز: سبحان من خص نوع الانسان بقوى الاذهان ... اما بعد فان بعض من يجب اجابته و ينسب الى مساعدته من خواص الاخوان و افاضل الاعيان انجام: و ايدنا بما ايدت به اولى الالباب انک اکرم الاکرمین و اجود الاجودين و صلواتک و سلامتک على خاتم النبيين و آله الطاهرين تمت الاشارة و الحمد لله رب العالمين. ۱. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۲۶۷۷/۱ آغاز و انجام: برابر خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن ۱۱؛ رکابه‌دار؛ ۶ برگ مطالبی منقول از کتاب خصال، علل الشرایع، کافی، تفسیر علی بن ابراهیم، روضة الواعظین و غیر آنها در آغاز، یک برگ شامل حدیثی در دفع ضرر جن در انجام؛ کاغذ: شرقی، ۶گ (۷-۱۲)، ۲۱ سطر، اندازه: ۶/۵×۱۸سم [ف: ۳۲ - ۱۹۲] ۲. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: ۷۵۳۹/۷ آغاز و انجام: برابر در فهرست آمده: شاید از شیخ بهائی باشد؛ بی‌کا، بی‌تا؛ کاغذ: سپاهانی سفید، جلد: مقوایی، ۱۱گ (۱۳۳ر-۱۴۳ر)، ۴ سطر، اندازه: ۱۲/۵×۱۸/۵سم [ف: ۳ - ۱۳۶] ● اشارة و بشارة = الکشف عن القراءات السبع = رسالة فی اختلاف القراآت و دفع شبهة التحریف / علوم قرآن / عربی išārat-un wa bišārat-un = al-kašf ‘an-il qirā’āt-is sab‘ = r.-un fī ixtilāf-il qirā’āt wa daf‘-i šubhat-it taḥrīf قاضی سعید قمی، محمد سعید بن محمد مفید، ۱۰۴۹ - ۱۱۰۳؟ قمری qāzī sa‘īd-e qomī, moḥammad sa‘īd ebn-e moḥammad mofīd (1640 - 1692) تاریخ تألیف: شب جمعه ۲ جمادی الثانی ۱۰۸۹ق یکی از چند رساله‌ای است که مؤلف آنها را در یک مجموعه گرد آورده و در نظر داشته است تا چهل رساله تألیف کند و مجموعه را «اربعینیات» بنامد ولی آنچه اکنون از این رسائل در دست است فقط ده رساله است. رساله مورد گفتگو در تأویل قرائات سبعه و دفع شبهه تحریف از قرآن کریم به زبان فلسفه و عرفان است و مصنف نظریه دقیق و ابتکاری در آن باره مبتنی بر چند مقدمه عرفانی ذیل عنوان «اشارة و بشاره» ذکر کرده است. در آن آمده است: «برایم این اندیشه حاصل گشت که اختلافات قراآت هفتگانه و همچنین تفاوتی را که میان قرآن فعلی که در دسترس است و قرآنی که حضرت علی (ع) آن را فراهم آورده از میان بردارم. شالوده آن را در میان نماز شام و خفتن شب جمعه دوشب گذشته در قم ریخته و در دو شب مانده از همان ماه به‌انجام رساند، سپس در یکم همان ماه سال ۱۰۹۸ در سپاهان آن را در این مجموعه گذارده است.» آغاز: الحمد لله لذی نجم القرآن و سبع ذلك التبیان فشیعه سبعة آلاف من ملائکة الرحمن و صار ذا سبعة وجوه حسان ... و بعد اعلموا یا اخوانی فی الدین و خلانی فی طلب الیقین، انی کنت لیلة الجمعة المبارکة لیلتین خلفا من شهر جمادی الآخرة بسنة تسع و ثمانین و الف من الهجرة بین صلاة المغرب و العشاء الآخرة بوطنی قم المحروسة. انجام: ترجم جبرئیل تشریفا له من الله تعالی الحدیث و فی ذلك کفایة لمن تدبر و درایة لمن استبصر. هذا آخر ما اردنا ایراده فی تلک المقالة و الله ولی الهدایة و اتفق ذلك علی ید مؤلفها العبد
۶۰۴

گزارش اشکال یا پیشنهاد