آغاز و انجام؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج سرخ مقوایی، ۱۰۸گ (۱۹۰پ-۲۹۷پ)، ۲۵ سطر (۱۰×۱۶)، اندازه: ۱۴/۵×۲۲سم [ف: ۱ - ۵۳]
۴۶. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: ۲۲۳۱
آغاز: برابر با شرفنامه؛ انجام: مهدی داشت تابنده چون آفتاب ×× ز بحران تب یافته رنج و تاب.
خط: نستعلیق ممتاز، بیکا، بیتا؛ افتادگی: انجام؛ به احتمال قوی از خطوط زیبای بابا شاه اصفهانی است، متأسفانه حواشی پنج صفحه از نهایت کتاب را شاید بهعلت حککاری و تذهیب زیبا و زرین که داشته چیدهاند در نتیجه نام راقم و تاریخ تحریر آن نامعلوم است، صفحات زوج مجدول زرین و رنگین، با سرلوح کتیبهای شکل مذهب مرصع خوب؛ کاغذ: دولت آبادی غبار زرافشان، جلد: مقوای روغنی بوم مشکی منقش به گل و بوته، ۱۲۴ص، ۲۰ سطر در چهار ستون، قطع: رحلی، اندازه: ۲۶×۳۶/۵سم [ف: ۴ - ۱۲۵۷]
۴۷. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: ۷۱۳
آغاز: برابر شرفنامه؛ انجام: برابر با اقبالنامه
شرفنامه و اقبالنامه؛ خط: نستعلیق بسیار خوش، بیکا، بیتا؛ دو مجلس مینیاتور عالی، از شیوه تذهیب و رسم الخط میتوان حدس زد که مربوط به اوایل قرن ۱۱ق است، این نسخه از کتابخانه حسین بن شاملو و بعد حسن خان شاملو بوده و بهتاریخ ۱۲۸۲ و ۱۳۲۲ به ترتیب به عرض کتابخانه مبارکه گذشته، دو شمه مذهب مرصع ممتاز، تمامی صفحات مجدول کمند دار زرین وبند لاجوردی، با دو سرلوح مذهب مرصع مزدوج ممتاز بهسبک کار شمشیر؛ مهر: «غلام زاده قدیمی شاه عباس حسن بن حسین ۱۰۲۹»، «بنده شاه ولایت حسن بن حسین ۱۰۲۶»، «غلام شاه عباس حسین قورچی شمشیر»، ناصرالدین شاه؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: مقوای ابره چرم ساغری مشکی ضربی، اندرون تیماج زرشکی ساده، ۳۸۵ص، ۲۳ سطر، قطع: وزیری متوسط، اندازه: ۱۴×۲۴سم [ف: ۴ - ۱۲۵۹]
۴۸. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: ۲۲۲۹
آغاز: بر انگیخت آوازی از خشک رود ×× که از تری آرد فلک را فرود؛ انجام: بهنگام این برگ ریزان سخت ×× فرو پژمرید آن کیانی درخت
قسمتی از اسکندرنامه و ناتمام است؛ خط: نستعلیق ممتاز، کا: میرعماد، بیتا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ پشت صفحه اول دو یادداشت نوشته شده که دو استاد خطشناس تایید کردهاند خط این نسخه از میر عماد است، اینک شرح یادداشتها: «بسم الله الرحمن الرحیم. این اوراق شریف از کثرت وضوح حاجب بشهادت و تصدیق کسی ندارد علو رتبت و شرافت و مقام آن بالاتر است و بر اهل خبرت و دانش و بصیرت پوشیده نیست که هیچ یک از نویسندگان و اسلاف باین شیوه و تمامی غیر از استاد بزرگ میر عماد نوشته است و نسبت این اوراق بهغیر از آن استاد بکسی دیگر سزاوار نیست و باعلی رتبه و مدارج خط است گوهریست نفیس و مقوم آن خبرت و دانش است. العبد المذنب علی محمد اللواسانی فی شهر شوال المکرم فی سنه ۱۲۸۵، با سجع مهر العبد حسنعلی محمد»، یادداشت دیگر «بسم الله تعالی شانه اذا قالت حذام فصدقوها فان القول ما قالب حذام آنچه عالیجناب اخوی میرزا علی محمد تصدیق نموده حجت است محمد جعفر حکیم الهی»، یادداشت دیگر «این کتاب اسکندرنامه از جمله کتبی است که این چاکر درگاه آسمان جاه بدیوان هیمونی اعلی فروخته ام بمبلغ هفتاد تومان شهر صفر المظفر ۱۲۹۸ با سجع مهر میرزا محمود وزیر»، مجدول زرین؛ کاغذ: دولت آبادی زرافشان غبار، جلد: مقوای روکش تیماج زیتونی وسط ترنج چهار گل ترنج، ۵۰ص، ۲۰ سطر در چهار ستون، قطع: رحلی، اندازه: ۲۲×۳۴سم [ف: ۴ - ۱۲۶۱]
۴۹. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: ۲۲۲۳
آغاز: برابر؛ انجام: هزاران در و دو هزاران سلام ×× ز ما بر محمد علیه السلام. تمام شد کتاب اسکندر نامه حکیم گرامی شیخ نظامی. اقبالنامه: چو نام شهش فال مسعود باد ×× درین داستان شاه محمود باد
در متن شرفنامه و در حواشی اقبالنامه کتابت شده؛ خط: نستعلیق هندی، بیکا، بیتا؛ نستعلیق؛ افتادگی: آغاز (ورق اول) و انجام؛ دارای پنج مجلس مینیاتور آب و رنگ خوب بهمناسبت موضوع اشعار، صفحات مذهب و مزین به گل و درخت، دارای حواشی مذهب منقش بسیار خوب، مجدول زرین؛ کاغذ: کشمیری، جلد: مقوای ابره تیماج تریاکی، اندرون کاغذ بنفش، ۴۷۵ص، ۱۵ سطر در متن و ۱۴ نیمسطر (مصرع) در حواشی، قطع: وزیری، اندازه: ۱۵/۶×۲۶/۴سم [ف: ۴ - ۱۲۶۳]
۵۰. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۴۲۰/۴
آغاز و انجام: برابر با شرفنامه
شرفنامه؛ خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ ۱۵۲ص (۳۵۶-۵۰۷)، ۲۳ سطر (۹×۱۵)، اندازه: ۱۴×۲۱سم [سنا - ف: ۱ - ۲۵۲]
۵۱. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۴۲۰/۵
اقبالنامه؛ خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ افتادگی: انجام؛ ۶۹ص (۵۰۹-۵۷۷)، ۲۳سطر (۹×۱۵)،اندازه: ۱۴×۲۱سم [سنا - ف: ۱ - ۲۵۲]
۵۲. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۳۰۸/۳
شرفنامه؛ خط: نستعلیق خوش، بیکا، بیتا؛ مجدول؛ کاغذ: سفید، ۸۲گ (۸۸ر-۱۷۰پ)، ۱۹ سطر (۸×۱۱)، اندازه: ۱۲×۱۸سم [سنا - ف: ۱ - ۱۵۴]
۵۳. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۳۰۸/۴
اقبالنامه؛ خط: نستعلیق خوش، بیکا، بیتا؛ مجدول؛ کاغذ: سفید، ۴۰گ (۱۷۱ر-۲۱۰پ)، ۱۹ سطر (۸×۱۱)، اندازه: ۱۲×۱۸سم [سنا - ف: ۱ - ۱۵۴]
۵۴. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۳۸۵۸/۷
آغاز: برابر؛ انجام: چو طالع نمودن آن بلند اختری ×× که شد