انماست / بزن دست بردامن اهلبیت ×× که تطهیر درشأن آل عباست
کتابی مفصل دربیان فضایل و مناقب ماثوره از پیامبر اکرم (ص) درباره امیر المؤمنین که در باب دوم آن یکصد و سی و شش حدیث مروی از وی درباره علی (ع) آمده و ترجمه حدیث به صورت منظوم در بحرهای مختلف توسط ناظم سروده شده، کتاب ظاهراً در چندین باب تنظیم شده ولی نسخه در دست بسیار مغشوش است یکی از بابها نیز درباره ترجمه منظوم آیاتی است که درباره علی (ع) نازل شده، دیگر بابها نیز بخشهایی از کتابهای قدیمی کلامی به نظم ترجمه شده همانند این شعر: «شده در فتوحات نقل این چنین ×× که در کوفه روزی شه مؤمنین / نوشته مؤلف بفصل الخطاب ×× زمنقوله راوی با صواب / بود در ذخیره بوجه جلی ×× که روزی بعهد خلافت علی». هرکدام از بابها به نام یکی از ائمه دوازدهگانه نسبت داده شده و پس از وصفی مختصر دوباره به بیان فضایل و مناقب امیرالمؤمنین بازگشته است؛ خط: نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ افتادگی: آغاز و وسط و انجام؛ ۳۱۷گ، ۱۴سطر، اندازه: ۱۸×۲۲سم [ف مخ: ۴ - ۱۴۶۳]
۷. یزد؛ وزیری؛ شماره نسخه: ۶۲۸
آغاز: باب هشتم: در نسب عبید الله بن زیاد علیهما اللعنة و العذاب در کتاب مثالب الصحابه آمده که زیاد با مادر خود سمیه مقاربت کرد عبید الله بهم رسید؛ انجام: لایقبل التوبة من تائب ×× الا بحب ابن ابیطالب
خط: نسخ زیبا، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ اهدایی: وزیری؛ جلد: تیماج، ۱۵گ، ۲۰ سطر (۹×۱۸)، اندازه: ۱۶×۲۹/۵سم [ف: ۲ - ۵۳۲]
۸. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۰۸۹۶
خط: نستعلیق خوش، بیکا، تا: ۱۱ رمضان ۱۲۴۵ق؛ قطع: رقعی [میراث شهاب: س۹ش۲ - ۲۰]
۹. مشهد؛ نواب؛ شماره نسخه: ۱۰۵
آغاز: باب اول در ذکر و ترجمه احادیث قدسیه و غیره با صدور امامت و فضیلت شاه ولایت علی ابن ابی طالب (ع) و ائمه از اولاد او که از طریق عامه بأسانید صحیحه روایت شده از جهت اختصار اقتصار بذکر کتبی که از آنجا نقل شده مینماید؛ انجام: چه چیز است نشانه دوستی اهل بیت تو؟ فرمود: این، و زد دست خود را بر علی رضی الله عنه.
از مناقب خوارزمی، حلیه الاولیاء، وسیله المتعبدین، کفایت الطالب، جواهر العقدین صحیح بخاری، اربعین دامغانی، تفسیر ثعلبی، مناقب ابن مردویه ... نقل کرده که کلا شامل ۲۶۲ حدیث است با ذکر منبع آن حدیث و متن و ترجمه آن؛ خط: نسخ و نستعلیق، کا: محمد حسین بن حسین نقندری، تا: ۱۳۱۹ق؛ نسخه بدون خطبه و خاتمه است، گویا پیش نویس مؤلف باشد؛ جلد: مقوا، ۶۴گ، ۱۷ سطر (۱۲×۱۹/۵)، اندازه: ۲۱×۳۱سم [ف: - ۱۰۸]
۱۰. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۱۵۴۶۵
آغاز: بسمله، انما ولیکم الله و رسوله و الذین آمنوا؛ انجام: انه هو التراب الرحیم.
اخذ و استنباط از چهل آیه احتمالاً از محمد موسی گیلانی و مصدر به نام ابوالمظفر سلطان محمد قطب شاه؛ خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ افتادگی: انجام [الفبائی: - ۶۶۳]
۱۱. یزد؛ وزیری؛ شماره نسخه: ۲۴۰۲/۲
آغاز: در خدمت پادشاه چشم و دل و زبان را نگاه دار؛ انجام: کوشش برای عمر دو روزه عبث چه بود ×× در راه حق بکوش اگر مرد کاملی.
منقول از بحار الانوار و غیره؛ بیکا، بیتا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ اهدایی: وزیری؛ کاغذ: ترمه، جلد: مقوایی، ۱۰۷گ (۵۳-۱۵۹)، ۱۵ سطر (۸/۵×۱۵)، اندازه: ۱۵×۲۱سم [ف: ۴ - ۱۲۸۰]
۱۲. یزد؛ وزیری؛ شماره نسخه: ۲۴۴۳
آغاز: از آنجایگه جمله افغان کنان به نزد رسول آمدند آنزمان؛ انجام: دوستان ترا زمانه بکام ×× میعیش و طرب مدام بجام
خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ افتادگی: آغاز؛ اهدایی: وزیری؛ ۴۹گ، ۱۶ سطر (۶/۵×۱۱)، اندازه: ۱۰×۱۵سم [ف: ۴ - ۱۲۹۵]
۱۳. یزد؛ وزیری؛ شماره نسخه: ۲۳۹۹
آغاز: قل کفی بالله شهیدا بینی و بینکم و من عنده علم الکتاب یعنی بگو ای محمد (ص)؛ انجام: گفت از بهشت گفتند الحمد لله که تو به آن قادری.
خط: نسخ نازیبا، بیکا، بیتا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ اهدایی: وزیری؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: مقوایی، ۹۷گ، اندازه: ۱۲/۵×۲۰/۵سم [ف: ۴ - ۱۲۷۹]
۱۴. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۱۳۷۰۵
آغاز: بعد الحمد و الصلوه ابتداء؛ انجام: فرمود رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم.
از عبدالغنی حسینی لاریجانی؛ خط: نسخ، بیکا، بیتا؛ ۱۴۳گ، ۱۴ سطر [الفبائی: ۴۳۱]
۱۵. قم؛ معصومیه؛ شماره نسخه: ۲۱
آغاز: هذا مدح و مناقب شاه ولایت مآب جناب امیرالمومنین علیه السلام؛ انجام: و بی توبه از دنیا رحلت کند خدایتعالی او را نزدیک قوم لوط برد تا با ایشان باشد و حشرش با ایشان بیاورند.
روایات و حکایاتی است در فضایل و معجزات امامان علیهم السلام به ویژه حضرت علی علیه السلام و اشعاری مناسب موضوع، بیشتر بدون آوردن ماخذ و از نظر علمی کم محتوی؛ خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ مهر: «عبده شکرالله» (بیضی)؛ خط حسینعلی بن مشهدی کاظم مسگر، و کربلایی شکرالله بن کربلایی محمد قلی طاحونه ساز اردبیلی، به تاریخ پنجشنبه ۱۲ جمادی الثانی ۱۲۹۹؛ جلد: تیماج، ۲۰۲گ، اندازه: ۱۰/۵×۱۷/۵سم [ف: ۱ - ۳۴]
۱۶. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: ۱۷۹۳/۲-۱۰/۱۰۳
آغاز: در آخر سوره مبارک فتح است که حضرت تعالی