خط: نستعلیق، بیکا، تا: صفر ۱۲۶۵ق؛ جلد: تیماج مذهب، اندازه: ۱۰×۱۵سم [سنا: ف: ۱ - ۱۴۳]
۸۳. تهران؛ دانشسرای عالی-کتابخانه میرزا عبدالعظیم خان قریب گرکانی؛ شماره نسخه: ۶۵
خط: نستعلیق، بیکا، تا: شوال ۱۲۷۶ق [نشریه: ۵ - ۶۳۰]
۸۴. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: ۳۳۲۲/۷-۱۷/۱۰۲
آغاز: این نه خواب است این نه بیداری ×× این نه مستی است این نه هوشیاری؛ چه خواب است کافتاب برآید اگر همه طلعت دوست بود بیدار گشتیم؛ انجام: و گر غیب دانند و گویی عیبی آشکار کرده مصرع هنر نهفتن از آن به که عیب خود گفتن تمت الکتاب
مؤلف در آن مطالبی را با عنوانهای «انشا- انشاء» میآورد و در اثنا نیز ابیاتی برای استشهاد میآورد. مؤلف اغلب اشعار و قطعاتی از دیگران در اثنای رساله بدون ذکر نام آورد است. همچنین در اثنا عنوانی دارد با نام «نامه دیگر»؛ خط: نستعلیق، بیکا، تا: ۲۵ ذیحجه ۱۲۷۸ق؛ ۱۶گ، ۱۹ سطر، اندازه: ۱۳×۲۰سم [ف: ۴-۲۰۹۸]
۸۵. قم؛ دارالحدیث؛ شماره نسخه: ۲۲۱/۱۴
آغاز: شکر و سپاس بی قیاس سزاوار حضرتی است که ذات او از صفات امکان و صفات او از سمت نقصان و افعال او از وصمت عدوان مقدس و مبرا و منزه است و معز است؛ انجام: جهانت به کام و فلک یار باد ×× جهان آفرینت نگهدار باد / به کام تو بادا همه کار تو ×× خداوند گیتی نگهدار تو
رساله کوتاهی است در عرفان و چگونگی شناخت باری تعالی، مؤلف در آن میگوید که در سال ۷۷۹ق در هرات در خانقاه جدیدی در جوار مولانا ظهیر علاءالدین خلوتی ساکن بوده است. و در پایان رساله میگوید: که کسی از وی شرح حورائیه را خواسته، لذا در ذیل رساله رباعی حورائیه شیخ ابوسعید را شرح نموده است؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: محمود بن عبدالعلی بیک قراگوزلو از طایفه حاجیلو، تا: ۱۲۸۳ق؛ ۸گ (۲۱۸ر-۲۲۵ر)، ۱۵سطر [ف: - ۲۳۲]
۸۶. شیراز؛ بنیاد فارسشناسی؛ شماره نسخه: ۳۹/۲
آغاز: الحمدلله علی نعمائه و الصلوة علی نبیه و زمرته قال ... آنچه عبارت است از تفرقه؛ انجام: انجامه: تمت المقامات من مقالة شیخ الرازی حرره تراب اقدام الفقراء نعمت اللهی اسدالله ابن علی اکبر خادم امامزاده واجب التعظیم احمد بن موسی علیه و علی آبائه الطیبین الطاهرین فی غره شهر صفر ۱۲۸۵
عنوان اصلی کتاب «باب» است و بعضی از عنوانها عبارت است از: باب المحبة، باب الطلب، باب البکاء، باب الذکر؛ خط: نسخ، بیکا، تا: ۱ صفر ۱۲۸۵ق؛ جلد: تیماج مشکی، ۵گ (۱۹۸پ-۲۰۲پ)، ۲۱ سطر، اندازه: ۱۶/۵×۹سم [ف: - ۶۲]
۸۷. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۲۸۹۲۶
آغاز: بسمله. انسان موفق بطلب و ریاضت را چون گذرگاه عرش تحت رب العالمین میسر شد از این راهگذر؛ انجام: بقدر وسعت خود به جهت در معرفت نمائید که مبادا در جمع اولئک کالا نعام بل هم اضل محسوب شوید
خط: شکسته نستعلیق، بیکا، تا: ۱۲۹۲ق [رایانه]
۸۸. یزد؛ وزیری؛ شماره نسخه: ۴۲۹۸/۱
بیکا، تا: ۱۲۹۷ق [نشریه: ۱۳ - ۳۸۴]
۸۹. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: ۸۴۱-۵/۱۳۱
آغاز: بسمله. الهی فکر این بی سوز بی ساز ×× به جز توحید دیگر سو مینداز / هرآنکوهست از پنهان واظهار ×× به جز یاد تو او را بست پندار؛ این هیچمدان حرفی چند به حسب استعداد خویش بقلم آورده که کل اناء یترشح بما فیه واقع است بدان ای عزیز آگاه باش قلب حقیقی قلبی است که؛ انجام: تا که اراده عمل باقی است کارخام است چون درپی شعوری مستغرق جمال معشوق باشد عاشق کامل است والسلام والاکرام.
رسالهای است عرفانی با استفاده بسیار از اشعار، مقاطع کلامش را با «بدان ای عزیز» آغاز میکند، بحث اصلی رساله درباره قلب و انواع سه گانه آن یعنی قلب ناسوتی و ملکوتی و حقیقی است. مؤلف در خلال رساله از آیات و اخبار شیعی نیز استفاده میکند. غیر از «مراتب سبعه قلب» میرزا بابا ذهبی شیرازی است؛ خط: نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۴؛ جلد: مقوا قهوهای، ۲۵گ، ۲۱ سطر، اندازه: ۱۵/۵×۲۱سم [ف: ۴ - ۲۰۹۶]
۹۰. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: ۷۵۷۳-۳۸/۱۹۳
آغاز: نقل از بحر المعارف است مقصود معرفت حق جل و علا است آگاه باش که نقض عهد مولا ننمایی؛ انجام: در معنی اول استعمال شود حقیقة و در معنی ثانی استعمال شود مجازاً آنرا حقیقت و مجاز نامند.
یادداشتهای پراکنده ای است بیشتر با صبغه عرفانی برگرفته از کتابهای مختلف از جمله «بحر المعارف» عبد الصمد همدانی و «ناسخ التواریخ» کاشانی و «شرح مثنوی» خوارزمی و کتابهای دیگر؛ خط: تحریری، کاتب = مؤلف، تا: قرن ۱۴؛ جلد: مقوا، ۴۱گ، ۲۰ سطر، اندازه: ۱۲×۱۸سم [ف: ۶ - ۳۱۴۱]
۹۱. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۵۹۸۲/۱
آغاز: بسمله. هم چنانکه حقیقت هستی از جهت صرافت اطلاق خودش ساریست در جمیع ذوات موجودات
بندی از رسالهای عرفانی؛ خط: نسخ و نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۴؛ جلد: تیماج، ۷ص (۱-۷)، اندازه: ۱۱×۱۸سم [ف: ۴۴ - ۱۷۰]
۹۲. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۱۰۸۵۶/۳
آغاز: ای طالب نزل سداد هدانا الله و ایاک الی طریق الرشاد. بدان که آیینه به سبب بخار و غبار و زنگ میگیرد همچنین جوهر دل به سبب هوای نفس و غلبه حب دنیای بی بقا زنگ میگیرد؛ انجام: و آن چه از فنا و نیستی و بدلهای خود به ایشان گفت باور کردند و تصدیق نمودند و از موعظههای آن پند گرفتن و فایده ها بردند
نویسنده آن شیعی است و از کافی حدیث نقل میکند؛ بیکا، تا: