تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۴۹۶۲/۲
خط: نستعلیق ممتاز، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ ۴گ (۲۰پ-۲۳پ) [مختصر ف: - ۵۲۴]
● شهادت نامه / اسناد / فارسی
šahādat-nāme
تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۳۰۲۹/۱۴
خط: نسخ، بیکا، بیتا [ف: ۶ - ۱۹۲]
● شهادت نامه / داستان / فارسی
šahādat-nāme
بخش کوتاه و پایانی از کتابی است. این بخش درباره ابن ملجم و اقدامات آن ملعون در جهت به شهادت رسانیدن حضرت علی تا شهادت حضرت را شامل است. سبک داستان به صورت قصههای عامیانه برای قرائت و داستانسرایی برای عموم مردم تهیه شده و مؤلف در اثنا ابیاتی به فارسی میآورد.
قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: ۸۴۶۵-۵۷/۱۳۵
آغاز: و شیرین پس تمام اصحاب از آن آب خوردند و آن مقدار که توانستند برداشتند؛ انجام: پس از آن حضرت آوازی شنیدند که میگفت لا اله الا الله پس زمانی برآمد که نمیشنیدند چون درا باز کردند دیدند بجوار رحمت ایزدی پیوست انا لله و انا الیه راجعون
خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ افتادگی: آغاز؛ ۹گ، ۱۳ سطر، اندازه: ۱۴×۱۹سم [ف: ۵ - ۲۷۲۷]
● شهب الاذکار تذکرة الابرار
šahb-ul aḏkār taḏkirat-ul abrār
عرب، محمد طاهر، ق ۱۴ قمری
‘arab, mohammad tāher (- 20c)
شیراز؛ خانقاه احمدیه؛ شماره نسخه: ۱۸۵
بیکا، تا: ۱ ربیع الثانی۱۳۲۳ق [نشریه: ۵ - ۲۱۴]
● شهب البراهين لرجم الشياطين = سيف المسلول على شأنی ابن البتول / کلام و اعتقادات / عربی
šahb-ul barāhīn li-rajm-iš šayāṭīn = sayf-ul maslūl ‘alā ša’niy ibn-il batūl
معتمدی، ابوالبقاء، ق ۱۴ قمری
mo‘tamedī, abo-l-baqā’ (- 20c)
رد کشیش نصرانی است که در سنندج به عنوان معلم اطفال مشغول تدریس زبانهای فرنگی بوده و به ترویج نصرانیت و رد اسلام، مبادرت میکرده است. این کتاب در دو «باب» تنظیم شده که باب نخست محاوره بین مؤلف و کشیش است و باب دوم در بیان بعضی از عقاید آنان و مقصود از «ابن بتول» در نام کتاب، حضرت عیسی بن مریم علیهما السلام است.
آغاز: سبحانک یا من تقدس ذاته الأحدية عن وصمة الأمثال و الأشباه و الأضداد.
انجام: أن لا نعبد إلا الله و نشرک به شیئاً و لا يتخذ بعضنا بعضاً أرباباً من دون الله.
قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۱۵۱۹
آغاز و انجام: برابر
خط: نسخ زیبا، بیکا، تا: اوایل قرن ۱۴؛ مهر: «محمد الرضا - إنی عبدالله» (بیضی)، «عبده الراجی یحیی» (بیضی)، «یحیی بن عبدالمحمد بن جلال الدین» (بیضی) جمادی الثانی ۱۳۲۳؛ ۲۶گ، ۱۵ سطر (۶/۵×۱۳)، اندازه: ۱۲/۵×۲۰سم [ف: ۲۹ - ۱۶۱]
● الشهب القاموس المكرم و الابواب القاموس المعظم / کلام و اعتقادات / عربی
aš-šahb-ul qāmūs-ul mukarram wa-l abwāb-ul qāmūs-ul mu‘aẓẓam
کشفی، جعفر بن ابی اسحاق، ۱۱۸۹ - ۱۲۶۷ قمری
kašfī, ja‘far ebn-e abī-eshāq (1775 - 1851)
تاریخ تألیف: ۱۲۵۷ق
در اثبات مذهب اهل بیت علیهم السلام است و بطلان مخالفین و این که آنها کافر و یا منافق اند و اقامه دلیل و مناقشه در آن با استناد به آیات و احادیث و وقایع تاریخی. جلد اول در ماه شعبان سال ۱۲۵۷ پایان یافته که در معنای نفاق و اجماع و شوری است و این که امامت آیا از اصول دین است یا فروع. گویا فقط یک مجلد آن تألیف شده است.
آغاز: الحمد لله رب العالمین ولی الذین آمنوا یخرجهم من الظلمات الى النور ... تقدمة وتفتاح حقیر الإفاق عبدالله المفتاق جعفر بن ابیه الاسحاق الموسوی العلوی ...
[دنا ۱۲۷۲/۶؛ الذریعة ۲۵۹/۱۴؛ ریحانة الادب ۳۶۶/۳]
۱. تهران؛ مهدوی؛ شماره نسخه: ۷۴۹
جلد نخستین، ساخته پایان شعبان ۱۲۵۸؛ خط: نستعلیق، کا: حاجی محمد بن نادعلی بروجردی، تا: ۱۸ ذیحجه ۱۲۶۰ق [نشریه: ۲ - ۱۶۰]
۲. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: ۷۴۵۱-۳۸/۷۱
آغاز: برابر؛ انجام: وفي رواية من رآني فقد رأى الحق وامثالها مما لاتعد ولاتحصى ولاتستغرق ولكن هذا آخر الكلام ... واتمام المجلد الاول من الشهب القابوس و ...
جلد اول؛ خط: نستعلیق، کا: حاجی تقی بروجردی، تا: ۱۷ صفر ۱۲۶۱ق؛ مصحح؛ جلد: تیماج قهوهای، ۱۵۶گ، ۲۱ سطر، اندازه: