šerʻat-ul eslām (t.)
این رساله، که به اختصار، یک دوره فقه اسلامی بحث شده است، از شناسایی سنت رسول خدا آغاز سخن میشود و سپس سنتهای متعدد اعمال مکلف شرح میگردد تا به مستحبات نماز میرسد و با آن کتاب به پایان میرود.
تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: ۶۰۶
آغاز: بسمله، الحمدلله رب العالمین و الصلوة علی سید المرسلین و آله الطیبین الطاهرین فصل اول در بیان؛ انجام: و الحمدلله رب العالمین و الصلوة علی اشرف البشر محمد و آله اجمعین.
خط: نستعلیق، بیکا، تا: محتملاً قرن ۱۲؛ کاغذ: بخارایی، ۹۰گ، ۱۸ سطر (۷×۱۴/۵)، اندازه: ۱۳×۲۲سم [ف: ۲ - ۱۱۶]
شرعة التسمیة فی النهی عن التسمیة ← شرعة التسمیة فی زمان الغیبة
● شرعة التسمية فی زمان الغيبة / فقه / عربی
širʻat-ut tasmīya fī zamān-il ġayba
میرداماد، محمد باقر بن محمد، - ۱۰۴۱ ؟ قمری
mīrdāmād, mohammad bāqer ebn-e mohammad (- 1632)
تاریخ تألیف: ۱۰۲۰ق
رساله معروفی شامل بیست روایت در حرمت یاد کردن اسم و کنیه اصلی حضرت صاحب الزمان (ع) در زمان غیبت میباشد. وی در ادامه کلام صاحب «کشف الغمة» و اعتراض او بر شیخ مفید و شیخ طوسی را آورده و کلام کشف الغمة را رد کرده است. این رساله پر از فوائد رجالی، ادبی و غیره است.
آغاز: بسمله الحمد لله رب العالمین حمدا لایبلغه حمد الحامدین و بعد فهذا کتاب شرعة التسمیه فی زمان الغیبه التسمیه فی زمان الغیبه استفتانا رهط من الاصحاب فافتیناهم. مسئله ماقول سیدنا
انجام: اللهم احملنى على عفوک و لا تحملنی علی عدلک برحمتک یاارحم الراحمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا محمد و آله الطاهرین.
چاپ: چاپ شده توسط انتشارات مهدیه اصفهان
[دنا ۱۱۷۷/۶ (۱۳ نسخه)]
شرح و حواشی:
۱- کشف التعمیة فی حکم التسمیة؛ حر عاملی، محمد بن حسن (۱۱۰۴-۱۰۳۳)
۲- شرعة التسمیة فی النهی عن التسمیة (منتخب)
۱. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۲۵۱۹/۱
آغاز و انجام: برابر
خط: نسخ، کا: عبدالمطلب طالقانی، تا: ۱۰۲۰ق، جا: اصفهان؛ مصحح، محشی از مؤلف، در پایان انهاء و اجازه ای است که مؤلف به جهت کاتب به تاریخ ۱۰۲۰ نوشته؛ جلد: تیماج قهوهای، ۱۹۹گ (۲پ-۲۰۰ر)، ۱۲ سطر، اندازه: ۱۰×۱۷/۵سم [ف: ۷-۱۰۴]
۲. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۱۸۳۸/۱
خط: نستعلیق، کا: علی دوست بن محمد شاگرد میرداماد، تا: دوشنبه ۱۴ صفر ۱۰۲۱ق؛ محشی با نشان «منه مدظله العالی»، مؤلف همین نسخه را بر کاتب که از شاگردانش بوده خوانده، با بلاغ قرائت به خط میر؛ کاغذ: سپاهانی، ۸۱گ (۲پ-۸۲ر)، ۱۶ سطر (۴/۵×۱۲)، اندازه: ۱۳×۲۰سم [ف: ۸ - ۴۳۵]
۳. کرمانشاه؛ نجومی؛ شماره نسخه: ۲مجموعه بدون شماره
کا: محمد مومن بن محمد امین، تا: ۱۰۹۹ ق [دلیل المخطوطات: ۱ - ۲۷۲]
۴. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۶۶۶
خط: نسخ، بیکا، تا: قرن ۱۱؛ محشی؛ کاغذ: ترمه، جلد: میشن قهوهای، ۶۳گ، ۱۸ سطر، اندازه: ۱۲/۷×۱۸/۸سم [ف: ۱ - ۳۳۷]
۵. قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: ۳۶۰۶/۱
آغاز و انجام: برابر
بیکا، تا: قرن ۱۱، در حیات مؤلف؛ مصحح، با علامت بلاغ، محشی با عناوین «منه دام ظله»؛ تملک: محمد بن حاج عبدالرحیم قزوینی غروی در ۲۳ جمادی الاول ۱۲۶۸ در اصفهان، عبدالله بن عبدالعظیم خوانساری در ۱۱۸۳، نظام الدین الجیلانی؛ ۶۴گ (۲پ-۶۵)، ۲۲ سطر، اندازه: ۱۱×۱۸سم [محدث ارموی مخ: ۲-۹۳۳]
۶. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۷۵۹۰
خط: نسخ، بیکا، تا: قرن ۱۱، در عصر مؤلف؛ روی برگ اول به خط مؤلف دانسته شده؛ مصحح، با نشانیهای بلاغ؛ جلد: تیماج قهوهای، ۱۱۰گ، اندازه: ۱۳×۲۰سم [ف: ۱۹ - ۴۰۳]
۷. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۸۸۵۲/۱
خط: نسخ، کا: میرزا سید محمد ابراهیم حسینی، تا: قرن ۱۲، برای محمد محسن حسینی موسوی بهادر میرزا در شوال ۱۲۵۱؛ تاریخ تألیف در این نسخه ۱۰۲۵ است ولی در الذریعه (۱۴: ۱۷۸) پایان ذیحجه ۱۰۲۰؛ کاغذ: هندی، جلد: گالینگور، ۱۳سطر (۶/۵×۱۳/۵)، قطع: بغلی [ف: ۱۷ - ۲۳۶]
۸. گلپایگان؛ کتابخانه حجة الاسلام گلپایگانی؛ شماره نسخه: ۱۰۷/۲
کا: حسین جرپادقانی، تا: قرن ۱۲، جلد: روغنی مذهب، ۲۸گ (۱۶۰ر-۱۸۷ر)، اندازه: ۱۵×۲۰/۵سم [کتابخانههای گلپایگان: ف: ۸۱]
۹. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۵۰۹۰/۱
آغاز و انجام: برابر
خط: نسخ، کا: کربلایی حسین بن حاجی افراسیاب مشهدی، تا: ۱۱۱۶ق؛ محشی با نشان «منه، ص، ۵» و غیر آن، مصحح؛ تملک: مرحوم میرزا علی بن موسی، ثقة الاسلام تبریزی شهید در ۱۳۲۱؛ ۷۱گ (۱-۷۱)، ۱۸ سطر، اندازه: ۷×۱۳ سم [ف: ۳۸ - ۲۴۹]
۱۰. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۲۴۶۵۹
آغاز و انجام: برابر