العاشرة من هجرة سید المرسلين على يد مؤلفه ... محمد المشتهر ببهاءالدین العاملی ... بمحروسة اصفهان ... و الحمدلله اولا و آخرا و باطنا و ظاهرا - مما قلته فی تاریخه: «لقد تم تألیف هذا الكتاب ×× و تم الاحاديث تاریخه»
چاپ: قم، موسسه النشر الاسلامی، ۱۴۱۵ق؛ تهران، مطبعه حیدری، ۱۹۵۷م؛ تهران، ۱۳۰۸ق، ۴۶۷ص؛ بمبئی، ۱۳۰۹ق، سنگی، وزیری، ناشر ابراهیم شیرازی، ۴۶۷ص؛ ۱۲۷۴ق، ۳۶۲ص؛ تبریز، ۱۳۷۸ق؛ مشار عربی، ص ۳۶؛ دارالخلافه طهران، سنگی، ۱۳۱۰ق، خشتی، ۱۹۲ص
[ذخائر التراث ۶۷۳/۲]
شرح و حواشی:
۱- لباب الاحادیث قطب شاهی؛ قطب شاه، محمد بن محمد قلی (-۱۰۳۵)
۲- قطب شاهی (ترجمه) = شرح اربعین = ترجمه اربعین؛ شیخ بهائی خاتون آبادی، محمد بن علی (-۱۰۵۷)
۳- حاشیة الاربعین حدیثاً؛ خواجوئی، محمد اسماعیل بن حسین (-۱۱۷۳)
۴- الفهرست لاربعین البهائية؛ موسوی، ابراهیم بن یعقوب (-۱۳)
۵- اربعون حدیث = شرح اربعین حدیثا = ترجمه اربعین حدیثا؛ طوسی اصفهانی، رجب علی بن محمد صالح (-۱۳)
۶- تعليقة على الاربعين للشيخ البهائی؛ مظفر علی
۷- شرح الاربعون حديثا
۸- حاشية الاربعين حديثاً
۱. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۶۸۶
آغاز و انجام: برابر
خط: نسخ درشت، کا: علی بن علی سپاهانی، تا: دهه سوم صفر ۹۹۵ق؛ حاشیههای «منه» و با نشانههای دیگر مانند «عب» (عبدالصمد) در کنار صفحهها و میان سطرها به نستعلیق هست و شیخ بهائی با خط تعلیق خویش در اصفهان و به تاریخ ۹ ربیع الاول ۹۹۵ گواهی داد که برادر و روشنی چشم کمال الدین ابوتراب عبدالصمد عاملی این اربعین را سراسر نزدم خوانده و میتواند آن را روایت کند و به همان طریق روایت که من دارم همه کتابهای حدیث را میتواند روایت کند (گ ۲۴۳پ- ۲۴۴ر)، پیداست که بهائی شانزده روز پس از نگارش این اجازه را نوشته و گویا بهائی هر چه مینوشت نویسنده نسخه ما آن را در این نسخه میآورده و اندکی پس از نگارش بهائی او این نسخه را آماده ساخت، در کنار بسیاری از صفحهها بلاغهایی است به خط بهائی بدینگونه: «بلغ سماعا ایده الله تعالى» یا «بلغ قرائة ایده الله تعالی»، حاشیههای «منه» نیز به خط بهائی است و دیگر حاشیهها به خط برادرش عبدالصمد است که در بسیاری جاها نشانه «عب» دارد و در جایی دارد: «سمعته منه مدظله» (گ ۱۵۳)، در گ ۲۴۵ر ابوالحسن ذهاقی تاریخ زاده شدن خود را که در روز یکشنبه ۲۶ محرم ۱۱۶۶ بوده به خط خود نوشته است و نیز تاریخ جمعه ۲۴ جمادی الاول ۱۰۰۹ در اینجا دیده میشود و نیز دارد که گاهی که به سوی گیلان میرفتهایم در آب گرم قزوین بر سر آن چشمه در تاریخ یکم ذیحجه سال ۱۰۰۶ سروده شده و بر دیوار همان آب گرم نوشته شد، سپس شعرهایی است درباره همان آب گرم، حسین بن عبدالصمد حارثی در ۲۵ جمادی الاول سال ۱۰۷۲ در هرات در رویه برگ پیش از برگ یکم نسخه نوشته که همه این حاشیهها به خط پدرم است جز کمی از آنها که به خط عم من است و پدرم این نسخه را در همان سال نگارش بر عمم خوانده است و من پسر برادر نگارنده کتاب (شیخ بهائی) هستم. در گ ۱ر دارد: «نظر فیه اقل العباد حیدر الحسینی»؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج زرد تازه، ۱۵سطر (۷×۱۲/۵)، اندازه: ۱۳×۱۸سم [ف: ۵ - ۱۰۶۶]
۲. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۸۲۷۹
خط: نستعلیق خوش، بیکا، تا: پنجشنبه ۳ رجب ۹۹۵ق، جا: قزوین؛ به خط یکی از وزرا که نام وی پاک شده، مصحح، حاشیههای مؤلف را دارد، در پایان اجازه شیخ بهائی برای همان وزیر کاتب نسخه به تاریخ جمادی الثانی ۹۹۶ با مهر دائری وی دیده میشود؛ تملک: عبدالله الحسینی به تاریخ ۹۹۹ با مهر «العبد عبدالله الحسینی» (بیضی)؛ جلد: تیماج قرمز، ۱۳۶گ، ۱۶ سطر، اندازه: ۱۲×۱۹/۵سم [ف: ۲۱ - ۲۳۹]
۳. همدان؛ مدرسه غرب؛ شماره نسخه: ۱۲۵۶/۱
خط: نستعلیق، بیکا، تا: ۹۹۵ق؛ قطع: ربعی [ف: ۱۴۸۶]
۴. تهران؛ شهشهانی، حسین؛ شماره نسخه: بدون شماره
بیکا، تا: ۹۹۶ق [میراث اسلامی: ۵ - ۵۹۶]
۵. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۶۵۵/۱
آغاز: برابر
خط: نستعلیق، کا: زین العابدین علی تبریزی، تا: چهارشنبه دهه دوم ماه هشتم ۹۹۸ق، جا: اصفهان؛ افتادگی: آغاز؛ با اجازه شیخ بهائی به مولانا محمد حسین به خط خود شیخ؛ کاغذ: ترمه، جلد: میشن آلبالوئی ضربی لبه دار، ۱۹ سطر [ف: ۵ - ۱۳۱]
۶. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: ۱۰/۱
آغاز: برابر؛ انجام: من خبايا العوالم الملكية. و ههنا اقطع الكلام شاكراً لله على توفيقه للاتمام و مصلياً ... الخامس من العشر العاشر من المائة العاشرة من الهجرة ...
خط: نسخ خوش، بیکا، تا: قرن ۱۱ ق (روزگار مؤلف)؛ بنابر یادداشت سلطانی قسمت پایانی نسخه به خامه شیخ بهایی است؛ ۱۵۵گ (۱پ-۱۵۵ر) [ف: ۱ - ۱۳]
۷. تهران؛ الهیات؛ شماره نسخه: ۳۰۳/۶
خط: نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۱؛ ۲۳گ (۱۷۸پ-۲۰۱ر) [ف: - ۲۰۵]
۸. تهران؛ ادبیات؛ شماره نسخه: ۹۸
خط: نسخ، بیکا، تا: قرن ۱۱؛ (۷۵۳۷۱) [ف: ۳ - ۶۹]
۹. تهران؛ ادبیات؛ شماره نسخه: ۱۰۱