حکایت زر و میش از شاه نعمت الله ولی به نظم.
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۳۷۱۱/۴
خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ جلد: تیماج سرخ، ۲گ (۱۹پ- ۲۰پ)[ف: ۳۷ - ۲۳۶]
● حکایت زن قبیح الوجه با شوهر اعمی خود / داستان / فارسی
hekāyat-e zan-e qabīh-ol-vajh bā šohar-e a‘mā-ye xod
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۰۰۵۲/۹
آغاز: روایت کردهاند که زن قبیح الحسنی به حباله نکاح نابینائی
خط: نستعلیق، بیکا، تا: ۱۲۴۶ق، جلد: تیماج جگری، ۳ص (۵۹- ۶۱)، ۱۳ سطر، اندازه: ۱۵/۵×۲۰سم [ف: ۳۲ - ۷۸]
● حکایت زنی که در عهد داود (ع) بود / حدیث / عربی و فارسی
hekāyat-e zanī ke dar ‘ahd-e dāvūd būd
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۹۴۶۹/۱۰
منقول از من لا یحضره الفقیه؛ خط: نستعلیق تحریری، کا: محمد طاهر اراسنچی، تا: صفر ۱۱۰۷ق؛ ۱ص (۱۷) [مختصر ف: - ۳۱۶]
● حکایت ست زکیه اخت خالد / داستان / عربی
hekāyat-e sett-e zakīyye oxt-e xāled
تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۳۶۳۰/۹
خط: نسخ، کا: قاسم عبدالله، تا: ۹۱۷ق [ف: ۷ - ۷]
● حکایت سلطان حسین میرزا / داستان / فارسی
hekāyat-e soltān hoseyn mīrzā
مجموعهای است که به صورت داستان و اسطوره، به طرز و شیوه نظم و نثر بسیار زیبا و ادیبانه، نگارش یافته است. در این مجموعه، به جز حکایت سلطان حسین میرزا، مطالب و حکایات گوناگون دیگری نیز وجود دارد که ما به درستی ندانستیم که آیا تمام آن مطالب، از اجزاء این کتاب است، یا خیر؟
قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۴۷۲۴/۸
آغاز: حکایت سلطان حسین میرزا: چنین آورده اند که سلطان حسین میرزا را دو حرم بود، یکی را نام حیات و یکی را نام جهان بود، روزی؛ انجام: و بحرمت عذر تقصیر سر به پایش نهاده و جمیع وجوه او را شایسته اعمال حسنه و مظهر افعال جمیله دانسته، مطلق العنان ...
خط: نستعلیق ترکستانی خفی، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ کاغذ: شرقی، ۵۴گ (۵۲۲-۵۷۵)، ۱۵ سطر، اندازه: ۱۹×۹/۵سم [ف: ۳۶ - ۵۶]
حکایت سلطان سنجر و حکیم سنائی ← پاسخ سنائی به سلطان سنجر
● حکایت سلیمان بن عبدالملک / تاریخ / عربی
hekāyat-e soleymān ebn-e ‘abd-ol-malek
تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۱۰۹۸/۱۵
خط: نسخ، بیکا، بیتا [ف: ۵ - ۲۳۳]
● حکایت شاه جمشید / شعر / فارسی
hekāyat-e šāh jamšīd
حکایت شاه جمشید و قصه جمه و حقیقت در باب مرگ جمشید
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۳۸۴۲/۱۵
آغاز: دگر از دین یزدان گویم ایدر ×× بلطف آن بزرگ پاک و رهبر
خط: نستعلیق، بیکا، تا: ۱۰۳۶ق؛ جلد: مقوایی آبی، ۳گ (۱۱۵ر-۱۱۷پ)، ۱۸سطر [ف: ۳۷ - ۴۰۵]
● حکایت شاه جمشید / شعر / فارسی
hekāyat-e šāh jamšīd
حکایت شاه جمشید که در پارس هفت چیزها را از حکمت خود ساخته بود.
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۳۸۴۲/۳۷
آغاز: کنون ای جوان و جهاندیده پیر ×× سخنهای نیکو ز من یاد گیر؛ خط: نستعلیق، بیکا، تا: ۱۰۳۶ق؛ جلد: مقوایی آبی، ۴گ (۲۴۸ر-۲۵۱ر)، ۱۸ سطر [ف: ۳۷ - ۴۰۷]
● حکایت شاهزاده ایران زمین با عمر خطاب / شعر / فارسی
hekāyat-e šāhzāde īrān-zamīn bā ‘omar-e xattāb
منظومهای است در پانصد و پنجاه و هشت بیت.
آغاز: بدان گاهی که عمر شد خلیفه ×× نگر تا چون در افتاد این لطیفه / عرب بگرفت از شاهان کیان تخت ×× که بیرون رفته بود زان خاندان بخت
۱. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۳۷۴۱/۲۹