فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا)، ج ۱۳، ص ۲۱۱

۲۱۱ فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا) ج ۱۳
hekāyat-e pādešāh barāye darvīšān به نقل از جامع الحکایات است. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: ۶۵۴/۵ خط: نستعلیق شکسته، بی‌کا، تا: قرن ۱۳؛ مهر: حاج سید سعید؛ کاغذ: فستقی و نخودی، جلد: تیماج قهوه‌ای، ۸گ، ۱۱-۱۶ سطر (۱۵/۵×۱۲)، اندازه: ۱۵×۲۰/۵سم [ف: ۲ - ۷۶۵] ● حکایت پادشاه و پیرزن / داستان / فارسی hekāyat-e pādešāh va pīrezan تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۹۹۵۱/۱۱ خط: نستعلیق نازیبا، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، ۲گ (۱۱۶ر-۱۱۷پ)، ۱۵ سطر، اندازه: ۱۷×۲۱/۵سم [ف: ۳۱ - ۱۴۸] ● حکایت پادشاه و گزیدن لب حیات، همسرش = پادشاه و حیات / داستان / فارسی hekāyat-e pādešāh va gazīdan-e lab-e hayāt, hamsar-aš = pādešāh va hayāt حکایتی است بسیار مختصر که در آن، پادشاهی که دو همسر به نام جهان و حیات دارد از آنها می‌خواهد تا بیتی بر بدیهه در مورد خود بگویند. بیت جهان گیراتر می‌افتد و شاه بر لب او بوسه‌ای می‌دهد و در این بوسه خال لب او را می‌گزد و آن را از جای بر می‌دارد. حیات بسیار ناراحت می‌شود و شاه نیز ملول و اندهگین نزد چهار نفر شاعر مقربش می‌آید. آنها که خواجه خسرو دهلوی، عهدی انسی و رونقی هستند علت ملال را از شاه جویا می‌شوند. شاه با قصد آزمودن شاعران، یک جمله می‌گوید: «زاغ از دهن پرید». آنان هر کدام در مورد مقصود شاه شعری می‌سرایند که فقط شعر خواجه خسرو دهلوی منظور را می‌رساند و شاه وی را می‌نوازد: «خالی که بود بر لب و شهد (؟) می‌چکید / هنگام بوسه بود که شه خال را گزید / آیینه ماند بر نظر آن خال را ندید / حیران چنان بماند که زاغ از دهن پرید». تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۸۱۷۲/۶۰ آغاز: حکایت. آورده اند که پادشاهی بود دو حرم داشت یکی از جهان نام بود و دیگری حیات نام، هر دو طبع شعر نیز داشتند خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن ۱۳؛ خط ماوراء النهری؛ مجدول؛ ۲گ (۱۱۳پ-۱۱۴پ)، اندازه: ۱۹/۸×۱۲/۹سم [ف: ۲۷/۱ - ۴۱۶] ● حکایت پادشاهی که در پادشاهی به محنت گرفتار شد / داستان / فارسی hekāyat-e pādešāhī ke dar pādešāhī be mehnat gereftār šod تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۴۷۰۹/۱۵ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن ۱۲؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ ۱۸گ (۱۵۰ر - ۱۶۷پ) [ف: ۸ - ۶۱] ● حکایت پادشاهی که هر سال وزیر خود را به سگان آدم خوار می‌داد / داستان / فارسی hekāyat-e pādešāhī ke har sāl vazīr-e xod rā be sagān-e ādam xār mī dād تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۹۰۸۷/۱۰۰ خط: نسخ کهن معرب، بی‌کا، تا: با تاریخ قرن ۱۱؛ کاغذ: الوان، جلد: تیماج قهوه‌ای، ۲گ (۱۹۷پ-۱۹۸ر)، اندازه: ۱۵/۱×۲۸/۴سم [ف: ۲۹/۲ - ۷۴۰] ● حکایت پسر هارون رشید / داستان / فارسی hekāyat-e pesar-e hārūn-e rašīd منشی اصفهانی، میرزا محمد تقی، ق۱۳ قمری monšī esfahānī, mīrzā mohammad taqī ( - 19c) تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۸۶۸۶/۴ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: یک‌شنبه ۹ ذیحجه ۱۲۴۶ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سرخ، ۶گ (۱۰۹پ-۱۱۴پ)، ۱۷ سطر (۸×۱۵/۵) [ف: ۱۷ - ۱۹۹] ● حکایت پیری = مثنوی در حکایت ازدواج پیری با دختری جوان / شعر / فارسی hekāyat-e pīrī = masnavī dar hekāyat-e ezdevāj-e pīrī bā doxtarī javān مثنوی هزلی و طنزآمیز در حکایت پیرمردی است که در سنین پیری با دختری جوان ازدواج نموده، لیکن پیرمرد به جهت پیری قادر به مباشرت با وی نیست. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۴۱۹/۲ کر آغاز: آورده‌اند حکایت پیری: پیره مردی بسن بچه و شصت ×× نام دختر ببرد و عقدش بست؛ انجام: گفت من نیز نیستم عیسی ×× که دهم مرده را بدم احیا! خط: شکسته نستعلیق، کا: تقی الدین فتحعلی بن محمد تقی، تا: ۱۲۰۴ق؛ متن چلیپا؛ کاغذ: فرنگی، ۱ص (۵۵پ) [ف: ۴۰/۲ - ۷۳] ● حکایت پیشه ولایت حلب و حیوانات آن / داستان / فارسی
۲۱۱

گزارش اشکال یا پیشنهاد