مشترک پاکستان ۹۶۴/۴). مؤلف در تاریخ آن گفته: عقل تاریخش پس از اتمام گفت ×× نسخه زیبای حسن دلربا. مؤلف از مردمان هند و پاکستان است.
قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: ۲۵۹۴-۱۴/۴۴
آغاز: به برهان لوکشف الغطاء لما ازددت یقینا هر صفت مستور منکشف والنعم ما قال المولوی المعنوی قدس سره العزيز: گرشود یک اسم غایب از ولی ×× آن زاستغراق دان نه از جاهلی؛ انجام: میر شرف الدین حسین فیاض فى هذا الحال / چون فنا در جلوه آید عشق گیرد رنگ حسن ×× نبض بلبل گرشود ساکت رگ گل میشود. تمت ...
خط: نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۲؛ افتادگی: آغاز؛ جلد: گالینگور سبز، ۸۱ گ، ۱۶ سطر، اندازه: ۱۵×۲۵سم [ف: ۳ - ۱۶۲۶]
● حسن السمت فی الصمت / اخلاق / عربی
ḥusn-us samt fī-ṣ ṣamt
سیوطی، عبدالرحمن بن ابی بکر، ۸۴۹ - ۹۱۱ قمری
soyūtī, ‘abd-or-rahmān ebn-e abī-bakr (1446 - 1506)
احادیث و اشعاری که درباره سکوت و سخن نگفتن وارد شده، از کتاب «الصمت» ابن ابی الدنيا عبدالله بن محمد بغدادی (- ۲۸۱) تلخیص نموده و چیزهایی بر آن افزوده است.
چاپ محقق: نجم عبدالرحمان خلف، بیروت، دار المامون، ۸۴ص، ۱۴۰۵ق.
قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۴۷۲
آغاز: الحمدلله و کفی و سلام علی عباده الذين اصطفى، هذا جزء لطيف لخصته من كتاب الصمت لابن ابی الدنيا مع زوائد عليه؛ انجام: ان لامنی لائم فی الصمت قلت له ×× حبس الفتى نطقه حذراً من الندم
خط: رقعی، بیکا، تا: قرن ۱۲؛ جلد مقوایی، ۱۰گ، ۲۱ سطر، اندازه: ۱۵×۲۰سم [ف: ۴ - ۱۴۷۲]
● حسن الصباغة فى فن البلاغة / معانی بیان / عربی
ḥusn-uṣ ṣabāġa fī fann-il balāġa
جعفری، ابراهیم بن عمر، ۶۴۰ - ۷۳۲ قمری
ja‘barī, ebrāhīm ebn-e ‘omar (1243 - 1332)
تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۷۰۴۷/۱
خط: نسخ، کا: فخرالدین بن نظام الدین حسینی گرگانی، تا: قرن ۸ و ۹، جا: الخليل؛ کاغذ سمرقندی، جلد تیماج مشکی، ۱۷گ (۱پ-۱۷ر)، ۱۹ سطر (۹×۱۳)، اندازه: ۱۳×۱۹سم [ف: ۱۶ - ۴۳۸]
● الحسن الصريح في مائة مليح / شعر / عربی
al-ḥusn-uṣ ṣarīḥ fī mi'at-i malīḥ
صفدی، خلیل بن ایبک، ۶۹۶ - ۷۶۴ قمری
safadī, xalīl ebn-e ībak (1297 - 1363)
ناظم، چون اشعاری را در مدح غلامان و ندیمان دیده، و کتابی که جامع این اشعار باشد نیافته، این کتاب را مشتمل بر اشعار شعرای بزرگ که درباره ۱۰۰ نفر از غلامان سرودهاند با افزودن اشعاری از خویش، جمع آوری نموده است.
[دنا ۶۴۹/۴؛ الاعلام ۳۱۵/۲-۳۱۶؛ کشف الظنون ۶۶۷/۱]
قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: ۷۷۳/۱
آغاز: اما بعد حمدالله على ما وهب و منح من الفكر الذي انتجس بدقة المعانى و انتخب؛
نسخه اصل: کتابخانه واتیکان-رم ۱۱۴۲؛ خط: نسخ نازیبا، کا: محسن بن علی بن محمد بن حسین، تا: ۱۱۸۹ق؛ مجدول؛ ۵۴گ (۲-۵۵) [عکسی ف: ۲ - ۴۵۲]
● حسن الظن بالله / حدیث / عربی
ḥusn-uz zann bi-l-lāh
ابن ابی الدنیا، عبدالله بن محمد، ۲۰۸ - ۲۸۱ قمری
ebn-e abe-d-donyā, ‘abd-ol-lāh ebn-e mohammad (824 - 895)
مجموعهای است مشتمل بر روایات مروی از پیامبر اکرم (ص) و کبار صحابه حضرت در اینکه عبد همیشه باید به خداوند متعال خوش گمان باشد و از عنایات حضرت باری تعالی نومید نگردد. در این نسخه بر خلاف آنچه حاجی خلیفه در کشف الظنون بیان داشته سلسله اسانید ذکر گردیده است.
چاپ: قاهره، ۱۹۳۵م
مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۲۸۰۹۰
آغاز: بسمله. حدثنا ابوبکر عبدالله بن محمد بن عبید بن ابی الدنیا قال [حدث]نا خلد؛ انجام: قال ان الله عتقنا من النار فی کل یوم و ليلة ... هذا آخر كتاب حسن الظن بالله ... انتهى المراد نقله و الحمدلله على كل حال
خط: نستعلیق تحریری، بیکا، تا: قرن ۱۱؛ اهدایی: رهبری، دی ۱۳۸۰؛ کاغذ: نباتی، جلد: مقوا، ۶گ، اندازه: ۲۲/۳×۳۲/۸سم [اهدائی رهبر: ۲ اخبار۱ - ۲۸۱]
● حسن العتاد الى صالح العباد / شعر / عربی
ḥusn-ul ‘atād ilā ṣāliḥ-il ‘ibād
ویسی، احمد بن هاشم، - ۱۲۶۹ قمری
veysī, ahmad ebn-e hāšem (- 1853)
قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۵۶۱/۲عکسی