۱. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۸۹۴۱
آغاز: برابر
خط: نستعلیق؛ بیکا، تا: قرن ۱۳؛ افتادگی: انجام؛ نسخه بیاضی است، روی برگ اول یادداشت عبدالحسین بن عبدالعلی به تاریخ ۱۲۷۰ و در آخر نسخه یادداشت ابوطالب اردکانی به تاریخ ۱۲۷۲ دیده میشود؛ ۱۵۷گ، مختلف السطر، اندازه: ۸×۱۶سم [ف: ۲۳-۱۱۳]
۲. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۶۶۷۹
آغاز: برابر، انجام: پیوستن به گسستن پیوندد و بستن بشکستن انجامد پس اولی که قبل از این مرافقت قولی، بیت او خود قلمی ...
خط: نستعلیق؛ بیکا، بیتا؛ مهرها: عبداه الرجی خسرو مالک و شعاع مالک؛ ۵۵گ، ۱۶ سطر، اندازه: ۱۵×۲۱سم [ف: ۱۷-۲۳۹]
● آتشکده / ادبیات / فارسی
ātaškade
مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۸۳۴۴
خط: نستعلیق شکسته؛ بیکا، تا: ۱۲۳۵ [رایانه]
● آتشکده = فرهنگ ادویه / طب / فارسی
ātaškade = farhang-e advīye
در ۲۸ باب، هر یک دارای چند فصل. در فرهنگ داروها به ترتیب تهجی با رعایت حرف دوم و سوم. [فهرستواره منزوی ۳۲۶۰/۵]
تهران؛ علوم پزشکی؛ شماره نسخه: ۱۹۸
آغاز: در بیان تعداد ادویه مذکوره بامی (؟) و لغات مختلفه از عربی و یونانی و سریانی و فارسی و ترکی و هندی و غیرها مسمی به فرهنگ به ترتیب حروف تهجی با ملاحظه حرف دوم و سوم ...، انجام: فصل الیاء ییرکولی اسم ترکی
خط: نستعلیق؛ بیکا، بیتا؛ ۱۹۵ص، ۱۹ سطر، اندازه: ۲۰×۳۰سم [نشریه: ۳-۲۹۹]
● آتشکده آذر / تراجم / فارسی
ātaškade-ye āzar
آذر بیگدلی، لطفعلی بن آقا خان، ۱۱۳۴ – ۱۱۹۵ ق
āzar-e bīgdelī, lotf-‘alī e-bn-e āqā xān (1721-1780)
اهداء به: کریم خان زند
تألیف: ۱۱۷۴ق
تذکرهای است که بهنام نگارندهاش به «آتشکده آذر» نامبردار شده. آن را در چهل سالگی در زمان پادشاهی کریمخان زند نگاشته و در آن ۸۴۲ تن شاعر را شناسانیده است. وی در این کتاب شاعران را مانند هفت اقلیم رازی به بخشهای جغرافیائی دستهبندی کرده. کتاب دارای ۲ «مجمر» (آتشدان) است: مجمر نخست دارای ۱ «شعله» و ۳ «اخگر» و ۱ «فروغ» است. در شعله، پادشاهان و شاهزادگان شعر سرای را آورده؛ در اخگر، نخست شاعران ایران را در ۵ «شراره» آورده؛ شراره یکم، آذربایجان: اردبیل، اردوباد، تبریز، شیروان، گنجه، قراباغ، مراغه؛ شراره دوم خراسان: ابیورد، اسفرائین، بسطام، نون و نبس، ترشیز، جاجرم، جام، خبوشان، خواف، سبزوار، سمنان، سیستان، طوس، غرجستان، غزنین، غور، قاین، کرمان، مرو، رونه، مهنه، نیشابور، هرات؛ شراره سوم طبرستان: استرآباد، گرگان، گیلان، لاهیجان، مازندران؛ شراره چهارم عراق، دو شعاع دارد: نخست عراق عرب بغداد، و شعاع دوم: عراق عجم: اصفهان، جرفادقان (گلپایگان) ری، ساوه، قزوین، قم، کاشان، همدان، یزد؛ شراره پنجم فارس: ابرقوه، بهبهان، داراب جرد، شوشتر، شیراز، کازرون، لار، نیریز؛ اخگر دوم: شاعران توران در سه شراره: نخست بلخ، دوم خوارزم: او را گنج چچکنو، میند، سوم ماوراءالنهر: اسفرتگ، اخسیتک، بخارا، بدخشان، ترمذ، حصار شادمان، خجند، سمرقند، فرخار، فرغانه، قباه؛ اخگر سوم شاعران هند در ۳ «شراره»: نخست دکن؛ دوم دهلی، سهرند، کابل، لاهور؛ سوم کشمیر. فروغ: در شاعران زنان؛ مجمر دوم دو پرتو دارد: نخست، شاعران همزمان نگارنده، دوم، گزارش زندگانی خود او.
آغاز: در طوف حرم دیدم دی مغبچه ای می گفت ×× این خانه بدین خوبی آتشکده بایستی
فروغ آتشکده دل و زبانه اخگر زبان سپاس بی قیاس قدیمی است ...
انجام: بگشاد خدا برویت این در خوشباش ×× آن در که خدا گشاد بستن نتوان
چاپ: هند، ۱۲۴۹ق؛ سنگی؛ بمبئی، ۱۲۷۷ق؛ سنگی، وزیری، خط حبیب الله شیرازی، ۴۵۶ص؛ بمبئی، ۱۲۹۹ق، سنگی، وزیری، ۴۵۶ص؛ سه جلد، تهران، ۳۴۱-۱۳۳۷ش، سربی، وزیری، امیرکبیر
[الذریعة ۴/۱ و ۲۰/۱ و ۳/۹ «دیوان آذر»؛ مشار فارسی ۳۱/۱ نشانی ۶ چ؛ نقوی، تذکره نویسی ۷۲۰؛ فهرستواره منزوی ۲: ۴۶۵، ۳: ۱۸۳۹؛ مشترک پاکستان ۷۴۷/۱۱؛ ۱۵۰]
۱. تهران؛ ادبیات؛ شماره نسخه: ۲۸ حکمت
اصل پنداشته شده؛ خط: شکسته نستعلیق؛ کاتب = مؤلف، بیتا؛ قطع: ربعی [ف: ۲-۳]
۲. تهران؛ ادبیات؛ شماره نسخه: ۴۶۲
خط: نستعلیق؛ بیکا، تا: قرن ۱۱ (کذا)؛ افتادگی: آغاز و انجام [ف: ۳-۱۰]
۳. یزد؛ وزیری؛ شماره نسخه: ۱۴۹۹
آغاز: آن مجاور حرم انس که بیت الله الحرام از شرف کعبش محترم و پیوسته مطاف انبیاء مکرم شد.