شيراز لتحصيل العلم، ثم سافر إلى الهند، و رجع و تقرب عند الشاه طهماسب (۹۳۰ - ۹۸۴) و كان أستاذ وحشي بافقي و أخيه، و كان ثقيل السمع، و أورد قصته مع الشاه في ذلك.
و في (تش - ص ۱۲۰) و (حسيني ۱۷۱) سمياه شرف الدين بافقي، و لم يذكرا اسمه عليا، و في كشف الظنون ذكر ديوانه بعنوان بافقي و أورد شعره (پژمان - ص ۲۳۸ و ۸۵۵). و يأتي ديوان سميه شرف يزدي. و قال في (تغ - ص ۷۲) كان يعرف بشرفجهان و مات بقزوين ( ۹۶۲ ) و ذلك بعد ذكره لشرفجهان القزويني مستقلا و لكني أظنه قد خلط بينهما. و قال في (روشن - ص ۳۴۳) مات بقزوين ( ۹۷۴ ) عن ثمانين سنة، و كذا في نگارستان سخن.
( ۲۸۶۷ : ديوان شرف تبريزي )
هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
+۲ و هو ملك الشعراء شرف الدين حسن بن محمد الرامي المتوفى ( ۷۹۵ ) و مؤلف حدائق الحقائق المذكور في (ج ۶ ص ۲۸۴) و له أنيس العشاق ( ۱ ) و له مثنوي في قصة باباكوهي و دختر ملك ( ۲ ) أوردها في تذكره شوشتر - ص ۲۹-۳۳ و هي (۷۳ بيتا) يتخلص فيها رامي. و توجد شعره في گنجينه گرانمايه عند (فخر الدين) و ترجمه في (دولت ۷) و كذا في ريحانة الأدب عن القاموس التركي، و كشف الظنون، و في (دجا - ص ۱۸۹-۱۹۱) أورد أحواله و شعره بتخلص شرف.