( ديوان مدهوش أصفهاني )
هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
راجع مدهوش عربستاني.
( ۶۶۶۱ : ديوان مدهوش جرفادقاني أو شعره )
یک مدل زبانی این پیوند را با خواندن متن مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند پیشنهاد کرده، و عبارتی که از متن مدخل شاهد آورده وارسی شده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
و اسمه ملا محمد صادق. كان ملاباشي لحيدر قلي ميرزا ابن الفتح علي شاه ترجمه في (مع ۲ - ص ۴۸۳) و أورد شعره المنسوب إليه في بعض السفائن.
( ۶۶۶۲ : ديوان مدهوش طهراني )
هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
الميرزا إسماعيل المتخلص بمدهوش. فارسي طبع في طهران ۱۲۹۰ . بعنوان إرشاد السالكين و أنيس العاشقين.
( ۶۶۶۳ : ديوان مدهوش عربستاني )
هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
نزيل أصفهان و اسمه السيد مبارك خان من أحفاد السيد مبارك الوالي في عربستان ترجمه النصرآبادي في (نر ۲ - ص ۲۹) و أورد بعض ما اختاره من شعره الذي كتبه المدهوش بخطه في مجموعة النصرآبادي. قال سنگلاخ في (امتحان ۳۱۹:۱) إنه رأى ديوان مبارك شاه مدهوش بخط عبد الرزاق ابن أخت المير عماد. و أخرى بخط مختار بيگ القزويني مختار الخطاطين فذكره في (امتحان ۲-۲۶۷) و جاء شعره في (مسرت - ص ۲۳۹) و (تش - ۲۰) و هميشه بهار و في (حسيني - ص ۳۲۲) سماه مدهوش أصفهاني و زاد في (گلشن - ص ۳۹۷) أنه هاجر إلى كشمير و سكن هناك و كان ذا صوت حسن.
( ۶۶۶۴ : ديوان مدهوش لاهوري أو شعره )
و هو أخ مير جلال الدين سيادت من شعراء عهد عالمگير پادشاه. أورد شعره في (گلشن - ص ۳۹۷).
( ۶۶۶۵ : ديوان مديحي أو شعره )
كان من شعراء السلطان يعقوب تركمان المتوفى ۸۹۶ ترجمه و أورد شعره القزويني في (قز مج - ص ۳۱۱).
( ۶۶۶۶ : ديوان مذاق هندي )
للنواب أحمد حسين خان حاكم بلدة پير بانوان بالهند و صاحب صبح صادق ذكر ديوانه في كتابه تاريخ أحمدي المذكور في ۲۲۸:۳.
( ۶۶۶۷ : ديوان مذاقى تكلو أو شعره )
كان من أولاد قراچه سلطان تكلو. ترجمه معاصره الصادقي في (خص ۲ - ص ۳۴) و ذكر أنه نسب شعر الصادقي إلى نفسه بمحضر منه.
( ۶۶۶۸ : ديوان مذاقى نائني أو شعره )
هو من سادات نائين و له إلمام بالموسيقى في عصر الشاه عباس الماضي. ذكره النصرآبادي في (نر - ص ۲۸۱) و أورد شعره.