جام گیتی نما

4. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 5582 آغاز: بسمله سپاس مر خدایراکی ما را بمعرفت خود بینا گردانید و ما را از قطره آب بدید آورد و بخودی خود بر ما ثنا گفت کی و صورکم فاحسن صورکم ودل ما را بنور ایمان مزین کرد ... اما بعد بباید دانستن کی هر جه ملوک اکاسره بودند هیچ کنجی و رای سخن ندیدند و ازیشان هیچ کنجی قیمتی تر از سخن باز نماند و افتخار ایشان جز بدانش نبوذه است و بباید دانست کی سخن بر دو قسم است منظوم و منثور و منظوم اگر جه حلاوتی دارد و طراوتی اما منثور خود زینتی و شرفی دیگر دارد کی منظوم از ان خالی است و گواه برین معنی کلام ربانی است و منشور سبحانی کی همه منثور است نه منظوم قوله تعالى لؤلؤا منثورا؛ انجام: این مقدار گفته آمد در خاصیت بشه تا بچشم حقارت در وی نکه نکنی کی آفریدگار جل و علا ویرا دست و پای و بالها و خرطوم و نیش و دم و دو سرو آفرید و انج در نظر ما نیاید ویرا هست فتبارک الله احسن الخالقین و ختم کتاب بدین کردیم از اول عرش برداشتیم و بآخر بیشه فروگذاشتیم و هر جه در جهان موجود است جمله در اینجا جمع کردیم. خط: نسخ جلی، کا: محمود بن احمد بن محمد تستری، تا: 25 رجب 741ق؛ واقف: رضا نائینی، مرداد 1311؛ کاغذ: نخودی بغدادی، جلد: میشن، 209گ، 19 سطر (18/5×21/5)، اندازه: 23/5×30سم [ف: 19 - 608]