شناسنامه‌ی نسخه‌ی خطی

تیمور نامه

از هاتفی، عبدالله بن محمد (د. ۹۲۷ ق)

کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، تهران · شماره‌ی ۲۳۲۴/۵

کتابت ۱۱۴۱ق نستعلیق
/m/89034
شناسه‌ی فهارس: #89034

کاتب و کتابت

کاتب
بی‌کاتب
تاریخ کتابت
۱۱۴۱ق
محل کتابت
نامشخص
سفارش‌دهنده
—

ویژگی‌های ظاهری

خط
نستعلیق کیفیت خط:
شمار برگ
۵ برگ
شمار سطر
—
اندازه (سانتی‌متر)
—
کاغذ
—
جلد
—

نشان‌های نسخه‌شناسی

  • اصل نسخه (دستخط مؤلف) ندارد
  • حواشی به خط مؤلف ندارد
  • تذهیب و سرلوح ندارد
  • نگاره و نقاشی ندارد
  • تصحیح‌شده ندارد
  • حواشی (محشّی) دارد
  • جدول‌کشی ندارد
  • رکابه ندارد
  • مقابله و بلاغ ندارد
  • نسخه‌ی عکسی یا میکروفیلم ندارد

اشخاص مرتبط با نسخه

مالکان، واقفان، مصححان، محشیان و دیگر اشخاصی که در این نسخه نشانی از خود گذاشته‌اند هنوز ثبت نشده‌اند. اگر مهر، یادداشت تملک یا وقف‌نامه‌ای در نسخه دیده‌اید، آن را بیفزایید.

رساله‌های این مجموعه ۷

نسخه‌هایی از همین کتابخانه که زیر شماره‌ی 2324 آمده‌اند و در یک مجلد صحافی شده‌اند.

  1. ۲۳۲۴/۱ حدیقة الحقیقة و شریعة الطریقة · سنایی، مجدود بن آدم ۱۱ برگ
  2. ۲۳۲۴/۳ سوز و گداز · نوعی خبوشانی، محمد رضا ۲۴ برگ
  3. ۲۳۲۴/۴ محمود و ایاز · انیسی شاملو، علیقلی بیگ ۳۲ برگ
  4. ۲۳۲۴/۵ تیمور نامه (همین نسخه) · هاتفی، عبدالله بن محمد ۵ برگ
  5. ۲۳۲۴/۷ خسرو و شیرین · نظامی، الیاس بن یوسف ۸۲۹ برگ
  6. ۲۳۲۴/۸ ساقی نامه · ظهوری ترشیزی، نورالدین محمد ۳۵ برگ
  7. ۲۳۲۴/۹ دولرانی خضرخانی · امیر خسرو، خسرو بن محمود ۵۱ برگ

رابطه با نسخه‌های دیگر

اگر می‌دانید این نسخه از روی نسخه‌ی دیگری استنساخ شده، با نسخه‌ای مقابله شده، مجلد دیگری از همان دوره است یا نسخه‌ی عکسی یا میکروفیلمی از آن هست، آن را بیفزایید.

آغاز نسخه

منطبق بر آغاز اثر (در مأخذ: «برابر»)
بنام خدائی که فکر خرد ×× نیارد که تا کنه او پی برد / همین دید از و عقل چون بنگریست ×× که هست او و لیکن ندانست چیست
بخش‌های خالیِ این نسخه: انجام نسخه مهرها، تملک‌ها و وقف‌نامه‌ها

متن مأخذ

فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا)

ج ۹، ص ۶۹۷، ردیف ۳۸
● تیمور نامه = تمرنامه = ظفرنامه منظوم / شعر، تاریخ ایران / فارسی teymūr-nāme = tamr-nāme = zafar-nāme-ye manzūm هاتفی، عبدالله بن محمد، - 927؟ قمری hātefī, ‘abd-ol-lāh ebn-e mohammad (- 1521) اهدا به: سلطان حسین میرزا بایقرا (842-911ق) شاعر، از دایی خود عبدالرحمن جامی اجازت خواست تا «پنج گنج» خود را در برابر نظامی بسراید. اجازت یافت و این چهارمین مثنوی اوست. مثنوی است بر مبنای ظفرنامه شرف الدین علی یزدی، در 40 هزار بیت. شمار بیت‌ها در نسخه‌ها گوناگون است، در بحر «شاهنامه» (متقارب). نخست با حمد باری، تضرع به درگاه باری، نعت پیامبر و معراج آغاز می‌شود. سپس: قرآن و طالع شدن هلال فرخنده، محاربه کردن سلطان با امیر حسین والی بلخ، نشستن سلطان به شهر بلخ، ایلچی فرستادن به خوارزم ... و کشتارهای او به‌گونه‌ای تحسین آمیز. (احمد منزوی) آغاز: بنام خدائی که فکر خرد ×× نیارد که تا کنه او پی برد / همین دید از و عقل چون بنگریست ×× که هست او و لیکن ندانست چیست انجام: در اندیشه این سواد شگرف ×× بسی کردم اوقات فرخنده صرف / جگر کرد خون خامه نقشبند ×× بنقاشی این همایون پرند / الهی چو این نقش فرخ نهاد ×× بآخر رسید آخرش خیر باد چاپ: چند بار چاپ شده [دنا 495/3 (61 نسخه)؛ الذریعة 518/4 و 1284/9؛ نسخه‌های منزوی 2729/4 و ش 1360 - 620/2 (68 نسخه)؛ استوری 289/1 و 1274؛ مشار فارسی 3476/3؛ مکتبة امیرالمؤمنین 169/1؛ فهرستواره منزوی 936/2 و 656/10؛ مشترک پاکستان 651/7 (22 نسخه، با سه نام)؛ فهرستواره 656/10]
...
38. تهران؛ شورا؛ شماره نسخه: 2324/5 آغاز: برابر منتخب؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1141ق؛ 5ص (83- 87 حاشیه) [ف: 8 - 9]

یادداشت‌ها و منابع پژوهشی

اگر درباره‌ی این نسخه نکته‌ای می‌دانید که در شناسنامه نیامده، یا چاپ، پژوهش، فهرست دیگر یا تصویری از آن سراغ دارید، آن را بیفزایید. پس از بررسی، با نام شما (اگر بخواهید) در اینجا منتشر می‌شود.

حالت پیشنهاد اصلاح. روی ✎ کنار هر فیلد بزنید. برای موارد دیگر، مثل تکراری بودن رکورد، از «پیشنهاد کلی» استفاده کنید.

گزارش اشکال یا پیشنهاد