اعراب بسمله

مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 26624 آغاز: بسملة، در اعراب این کلمه است باء بسم الله را بعضی برای الصاق گرفته‌اند و بعضی برای استعانت و متعلق آن را أبدء به صیغه متکلم یا اقول یا قولوا گرفته اند و بنابراین بسم الله را مفعول به واسطه ان مقدر می‌دانند و بعضی دیگر مفعول به می‌دانند و فوجی در این مقام تقدیر مبتدا می‌کنند و بسم الله را به اعتبار عامل مقدر که آن ثبت یا ثابت باشد خبر مبتدا می‌دانند ای ابتدائی بسم الله؛ انجام: و کفعمی در مصباح نقل کرده که بعضی گفته اند که عربی و عبرانی و سریانی در لفظ رحمن مشترکند. خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ مذیل است به سه صفحه در بیان مراتب ذکر و ذاکر؛ واقف: سید محمد رضا سادات اخوی، فروردین 1379؛ کاغذ: شکری آهار مهره، جلد: تیماج مشکی یک‌لا، 8گ، 20 سطر، اندازه: 10/5×18سم [ف: 22-34]