مناظره انسان و حیوان

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8123/1 آغاز: بسمله و به نستعین. المجلس الاول، در ذکر مرافعه حیوانات با بنی نوع انسان. سورة النساء «فلا و ربک لا یؤمنون حتی یحکموک فیما شجر بینهم لا یجدون فی انفسهم حرجا مما قضیت و یسلموا تسلیما. در میان مخلوقات بجهت ارتباط و اختلاف طبایع، خصومات و منازعات و مرافعجات بسیار بهم می‌رسد لیکن هیچ نزاع و مرافعه شیرین تر و خوش ... از مرافعه حیوان و انسان نبود که در زمان سابق اتفاق افتاد. شعر: در اینجا بگویم من آن سرگذشت ×× که سستی بود زین سخن در گذشت / از اخبار آورده ام بس عجب ×× حدیثی که شیرین تر است از رطب و تفصیل این اجمال آنست که حیوانات بعد از قتل هابیل که برادرش قابیل او را کشت از بنی آدم متنفر و متفرق شدند و سر بصحراها و بیابانها؛ انجام: [پایان المجلس السابع «در بقیه مرافعه حیوانات و اثبات شرافت انسان بدلیل و برهان»]: ... آن حضرت بعد از شنیدن این سخن بالای منبر می‌رود و بند نعلین خون آلودی بیرون می‌آورد. می‌فرماید این از جدم حسین است. اگر همه خلق را بکشم فدای این بند نعلین خون آلود نخواهد بود. آن خون گاو و گوسفند و شتر نیست. خونیست که خدا می‌فرماید انا ذنبه. و ما ختم المجلس بما شئت. خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 13؛ با مسطر برجسته؛ جلد: تیماج، 146ص (1-146)، 15سطر، اندازه: 16×20/2سم [ف: 27/1-231]