المصباح الساطع فی شرح مفاتیح الشرایع

14. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 717 آغاز: بسمله. و به نستعین. الحمدلله الذی هدانا للتفقه فی الدین و وفقنا لمتابعة خاتم النبیین ... فیقول ... عبدالله بن محمد رضا الحسینی ... انه لا یخفی ... فضیلة العلم و شرافته؛ انجام: و کون المذکورین اقرب الیها من غیرها و الله العالم بالصواب و الیه المرجع و المآب و الحمدلله و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین (و عن الرازی فی تفسیره قال ما لفظه: التقیة انما تجوز فیما یتعلق باظهار الموالاة و المعاداة ... و رو وافی بحث العول من کتاب المیراث انه قیل لعبدالله بن عباس لم لم تظهر بطلان العول فی عهد عمر فقال هبت سوطه او سطوته) (این بند بازپسین را گویا پس از این افزوده است). خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول؛ نسخه را شبر به کسی بخشیده؛ جلد: تیماج سرخ، 294گ، 23سطر (10×16)، اندازه: 15×22سم [ف: 5-2045]