المتشابهات

2. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 1963/7 آغاز: بسمله و به نستعین و لاحول و لا قوة الا بالله العلی العظیم اما بعد فان الذی فهمناه و استفدناه من کلام الله؛ انجام: یامرالناس بالنقی طبیب یداوی و الطبیب علیل و الصلوة علی محمد سید الوری و اله مصابیح الدجی و السلام علی من اتبع الهدی نویسنده می‌گوید آنچه از قرآن و کلمات اهل بیت عصمت بر می‌آید عدم جواز استخراج احکام شرعی از متشابهات قرآن و سنت به ظن و تخمین است و نیز فتوای حاصل از روی متشابهات فتوای غیر صحیح است، لذا در این رساله او می‌کوشد تا معنی متشابهات را روشن سازد و باز روشن کند که اتباع متشابه به تنهائی چه اشکالی را در استخراج احکام شرعی موجب می‌شود؛ خط: نستعلیق، کا: محمد شریف، تا: محتملاً قرن 12؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 13ص (138-151)، 21سطر (9×15)، اندازه: 13×18سم [ف: 4-444]