الاخلاق

47. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2661/7 آغاز: گرانمایه رفقای من آگاه باشید که از آموختن علم اخلاق و سیر؛ انجام: یار دنقلی کسی را گویند که در مجلس شرب نشیند و شراب ننوشد ولیکن مزه باده خوران را از رطب و یاس هر چه در بساط باشد باشتهای تمام بخورد این خلق مرکب از طمع و حرص است. نویسنده در مقدمه این کتاب می‌گوید آدمی را از آموختن علم اخلاق و سیر در انفس و آفاق چاره نیست «و حکماء نور الله برهانهم را در این فن شریف که حکمت عملیش نامند رساله‌ها بسیار است و به آنها در کسب فضائل و ترک رذائل براهین و دلایل اقامه داشته‌اند چون در بادی نظر درک آن مطالب خالی از اشکال نبود این حقیر عبادالله قبایح بعضی از ابنای زمان را مجسم کرده با لغاتی غیرفصیح و عباراتی قبیح که در این دور مصطلح الواط و مسخرگانست». نویسنده پس از این قول یک سلسله کلمات را بر حسب ترتیب حروف تهیجی حرف اول آنها مرتب کرده و به سبک فرهنگ‌نویسان در پشت یکدیگر درآورده است فی‌المثل درباره لغت «چاچول» می‌آورد: «چاچول کسی را گویند که از خودش کاری ساخته نشود و ارباب رجوع بسیار دور خود جمع کند که کار آنها را در پیش دیگران صورت دهد این صفت از حیله ناشی شود»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13، جا: محتملاً طهران؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قرمز مقوایی ، 13ص (59-72)، 12سطر (11×15) ، اندازه: 17×21/5سم [ف: 6 - 226]