فرسنامه منظوم

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4723/1 آغاز: بسمله. حمدله ... اما بعد این رساله ایست مزین و مشرف بخلعت ... بندگی حضرت پادشاه کشورگشای ... مبنی بر پنج فصل است: فصل اول در بیان سنجها ای که هنر را مطلوب است (ص16)؛ فصل دوم در بیان سنجها ای که جهت خوبی هیأتست (22)؛ فصل سیوم در بیان رقمهای بدو دفع آن (26)؛ فصل چهارم در بیان نکته ای چند و دانستنی (35)؛ فصل پنجم در بیان لونها و نشانها (50)؛ فی توحید باری عز اسمه. بنام پادشاه آفرینش ×× بصارت بخش چشم اهل بینش / خداوندی که علام الغیوب است ×× خداوندی که ستار العیوب است؛ انجام: حسینی در دو اندوهت سراید ×× امیدم آنکه امیدت براید مثنوی‌ای است در 300 بیت با دیباچه‌ای به نثر و به نام جلال الدین سکندرشاه از سیدحسینی که پیشه سپاهیگری داشته است. در آن آمده: «پسند افتد بنزد این جهانگیر ×× ادا کن هر چه خواهی کرد تقریر/ بگفتا چون تویی مرد سپاهی ×× شناسی اسب را دانم کماهی / بیان کن اسب را سنجی و ترکیب ×× که هر یک چون سزد آن را بترتیب / چگونه باید و آنرا چه شاید ×× هنر بخشد و یا خوبی فزاید / که تا سر کره کز مادر بزاید ×× توان دانست کز بهر چه شاید / شنیدم پند عقل خرده دان را ×× بیانش کرده ام مطلوب و مرغوب / بفن رایضی دستی تمامم ×× خداداست و آنرا نیک دانم / مرا از جد خود شاه ولایت ×× رسید این بخشش ای صاحب حکایت / که هر مرکب که آرم زیر رانش ×× بدانم در زمان تاب و توانش /که رفتش چون و او را تک چه باشد ×× بروزگار زورورگ چه باشد»، درباره عیب‌های اسب در آن آمده: «که چالغ، او غتو گه گیر و بدرو / رمنده بدلگام و کندو کجرو»؛ خط: نستعلیق، کا: مسعود کاتب، تا: 1 جمادی الاول 1024ق، جا: کتابخانه شاه محمد قطبشاه؛ جلد: تیماج مذهب، 56ص (1-56)، 56 سطر (3×8)، اندازه: 8×16سم [ف: 14 - 3667]