دیوان گلشن

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2483 آغاز: چه نویسم که دل از داغ جدایی چون است ×× بقلم راست نیاید که ز حد بیرون است؛ انجام: رفتم از راه خرابات وره میخانه ×× که درین دخمه نگردیده کسی هرگز گم دیوانی است مشتمل بر قصاید و قطعات و غزلیات و مثنوی و رباعیات و افراد به خط سراینده که بدون هیچ ترتیب خاصی نوشته است. تخلص شاعر همه جا گلشن است و از ماده تاریخ‌هایی که در این دیوان وجود دارد تاریخ تصنیف از 1240 تا 1280 است، در حاشیه صفحه 6 می‌نویسد: «این غزلیات را ذوبحرین ساخته‌ام و مشق کرده‌ام، بگلشن ایراد مگیرید بنده شاعر نبودم از جهة مشغولی خود ساخته‌ام ادعا نداشتم و السلام». اشعار شعرای متخلص به گلشن که در قرن 13 می‌زیستند و در تذکره‌ها درج شده است با اشعار این نسخه مطابقه گردید تطبیق نکرد. قصاید و قطعات این دیوان در مدح: چهارده معصوم، ناصرالدینشاه و اشخاصی با نام: علی اکبر، رضا، ابراهیم، سلیمان خاص و محسن، و در هجو: رجبعلی فقیه، شکرالله شیرازی و غیره است. در یک قطعه از زین العابدین تقاضای تریاک کرده است و قطعه دیگری هم در نکوهش تریاک و ابتلای خود بدان دارد و در دو مورد به یغما اظهار ارادات کرده است. غلط املایی زیاد دارد و در بیشتر موارد به‌جای کسره اضافه یا آورده است مانند: «دو رند مست خراباتی از جهان رفتند ×× که شعر هر دو بود کاینات را رونق / یکیش حضرت قاعانی و دویم یغما ×× که هر دو در رمضان بوده‌اند مست عرق / وی بمدح شهی دین قصیده‌ها گفتند ×× که خوارجی ببدن چاک میزند ملحق؟»، اشعار متوسط و تعداد ابیات 10000 بیت است؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: 1240-1280ق؛ رقم مصنف، چلیپا و عمودی و افقی در متن و حاشیه نوشته شده؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 322ص، 30 سطر (9/5×16)، اندازه: 11×17/5سم [ف: 8 - 178]