دیوان حسن کشمیری

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2717 آغاز: دل و ولای تو دین منست و مانت ×× بعشق تو نکنم کف ز دامن تورها / نثار خاک رهت میکنم کنون دل و جان ×× نکرده ام چو در آن روز جان خویش فدا / باین دوروزه فانی عمر غره مباش ×× که آید اسب اجل هر نفس بجولانی؛ انجام: درین حدیقه میارای جسم خویش چو گل ×× که دست غیر خودت خوش بخواست گل دانی قافیه‌های سخت مانند ثاء نزدیک به چهل قصیده و یکصد بیت و لغت‌های دشوار در آن هست و خود او لغت‌ها را ترجمه کرده است قصیده و غزل و رباعی دارد به ترتیب تهجی در 8000 بیت در آن از شاه قاضی سلطان هند ستایش شده (ص 452) و از عرفی و جامی (ص 194) یاد گشته است. در دنبال هر قصیده‌ای یک رباعی و یک قطعه و غزلی است. ماده تاریخی در آن هست به نام شمس علی در 1113 شاعر بسیار شیفته کشمیر است. یک قصیده راثیه او نام گنج مضامین دارد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مصحح گویا به خط خود شاعر باشد؛ کاغذ: هندی رنگارنگ، جلد: مقوا، 254گ، 16 سطر (9/5×20)، اندازه: 14×25سم [ف: 10 - 1594]