جنگ

309. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2873/7 شامل: مبحث «مقامات»، ظاهراً این مبحث باید متعلق به‌کتابی باشد که از آن اخذ گردیده در ذیل «مقامات»: مقام اول: در توحید می‌آید و آن بحث از مسأله توحید و شناخت خدا و حجاب در شناخت می‌کند؛ بعد مقام ثانی: در رسالت می‌آید و این مقام به‌طور مفصل مسأله رسالت را به بحث می‌کشد، این مقامات به‌وسیله سید نعمت الله جزایری تحریر شده (گ 163-167)؛ مطالبی تحت عنوان «انوار»: مطلب اول نوری راجع به وضع طفل در رحم و بعضی احوال او، نور دوم راجع به ایام بلوغ است، در اینجا مسأله تکلیف شرعی بحث می‌شود، این انوار از سید جزایری است و شاید از «انوار النعماییه» او باشد (168-175)؛ معنی بکاء بقاع و ابواب متبرکه (175-176)؛ قسمتی از کتابی که با عبارت «القسم الثانی فی الفاضل عن القوت» آغاز می‌گردد و تحت مسأله مال اندوزی و مضار آن بحث می‌شود (177-181)؛ چند مسأله منطقی (سه مغالطه) و یک مساله نحوی راجع به کلمه «او» بعد از «سوی» و بعد یک مسأله راجع به زندگی ماهی در آب؛ علت طبی عطش در حمام و رفع آن و علت معکوس بودن شجر در آب و نکره بودن مرجوع به نکره یا معرفه بودن آن؛ دو سوال راجع به قوم و منسوب بودن در مرد به‌وسیله ازدواج خاندان آن‌ها (182)؛ چند بحث دینی به زبان فارسی (183)؛ توضیح آیه «ایحب احد کم ان یاکل لحم اخیه میتاً» (184)؛ مطالبی تحت عنوان «در احوال قلب» به‌عربی راجع به خبری که عمران از حضرت صادن نقل می‌کند (185)؛ قسمتی از رساله‌ای که ابتدای آن داستان مریم و نخله است و در تحت آن مسائل اخلاقی چندی شرح داده می‌شود و سخن از معاصی می‌رود (186-188)؛ بحث درباره امراض روحی یعنی رذائل اخلاقی (189)؛ چند داستان و چند نقل قول و چند نصیحت (190)؛ مطالبی در خلقت آدمی و ذم دنیا و چند نقل قول از پیغمبر (191)؛ مطالبی راجع به قرآن و تفسیر بعضی آیات آن (192)؛ بحث درباره اقسام آیات و اخبار که نص و ظاهر و مسؤول و مجمل است (195)؛ اخبار و احادیث چند در مسائل مختلف دینی (195-196)؛ چند مسأله فقهی و فلسفی به عربی و فارسی (198)؛ مسأله نظام عالم و نسبت اجراء آن و در «تنبیهی» مسأله شناسائی عالم برای انسان بحث می‌شود (199)؛ مسأله خالق و باری و چند خبر (عربی) (199-200)؛ چند خبر به فارسی (201)؛ تفسیر چند آیه قرآن (201پ-202پ)؛ قولی از پیغمبر در باره شناخت خدا و اطاعت از او و ترک دنیا و قولی از علی امیر المومنین درباره زهد و ورع (203)؛ چند خبر و چند داستان از بزرگان دینی (203-205)؛ بحث درباره رنگ زدائی و علت بزرگی حجم دست راست از دست چپ (206)؛ دعایی که هر که آن را بر خود آویزد همه به او احترام می‌گذارند و تمام گردن‌ها در مقابلش خم می‌شوند (207)؛ ابوابی از کتابی که عبارت اند از: «باب بداء»، «باب مشية و اراده»، «باب ائتلاف»، «باب سعادت و شقاوت»، «باب خیر و شر»، «باب جبر و قدر» (211-208)؛ کلامی که خدا در شب معراج به محمد گفت و با خطاب «یا احمد» ادا کرد (213-219)؛ مسأله هفته و عبادات ایام هفته (220-221)؛ قسمتی از کتاب «مصفاه الاشباح و مجلاة الارواح» در دعا و ذکر (222-223)؛ کلمات بزرگان صوفی و پاره‌ای از اصطلاحات آنان (224-226)؛ خواب‌ها و رویاهایی که بعضی از پیغمبران دیده‌اند (227)؛ نقل قولی از صدوق و نیز قولی از امیر المومنین که چگونه درهای بهشت برای اولیاء خدا پس از مرگ باز می‌شود (228)؛ مطالبی راجع به توکل (229)؛ مطالبی درباره جائز نیست از قول علاءالدوله سمنانی؛ معنی «جعل» از قول قیصری؛ مطالبی از شارح الهیاکل درباره نفس و انصراف آن از عالم بالا به‌واسطه توجه و مطالعه در عالم سفلی و بالعکس؛ علت رنج روح در تعلق به بدن و مسأله مبسوط نفس (231-234)؛ بیان علت «الولد سرابیه» (235-236)؛ مسأله روزه گرفتن (237)؛ محاسبه ظلم (238)؛ قسمتی از حسد و جور به زبان فارسی (239-244)؛ تفسیر آیات چندی از قرآن و ذکر داستان‌های متعددی و نصایح و پندهایی و اخباری از ائمه به فارسی و عربی (247-255)؛ مسائل دینی و داستانی و آیات قرآنی و پاره‌ای از لغات، به‌خط بسیار بد و درهم و برهم (256-259)؛ نقل و ترجمه دعایی با آغاز: «الحمدلله الذی لایبلغ کنه معرفته عقول اولی الالباب ... » (260-264)؛ ذکر مصیبت امام حسین (ع) و نقل قول‌هایی از پیغمبر درباره اعمالی که پیروانش باید انجام دهند (266-288)؛ منازل انسانی (289)؛ مطالبی راجع به معاصی و عذاب معصیت‌کاران (290)؛ بیان اصوات حیوانات به نقل از کتاب السماء و العالم بحار الانوار (291-292)؛ باب 20 تا 24 از کتاب اخلاقی و در این باب‌ها مسأله غیبت و نمیمت و توقف از کار خیر و عفت و قناعه و اراده امان از فتن و ثبات بردین بحث می‌شود (293)؛ رساله‌ای از محمد بن شیخعلی شریف لاهیجی در تشریح این بیت مثنوی: «هر که بالاتر رود احمق تر است استخوان او بتر خواهد شکست»، ناتمام (294)؛ دوائی که باید به موضع مو مالید تا دیگر مو نروید (295)؛ چند دستور عمل در به‌کار بردن پاره‌ای از گیاهان و غیر آن‌ها و نتیجه گرفتن از آن (296)؛ کتاب مشواق «ملامحسن فیض» در بیان کلماتی که عاشقان الهی در اشعار خود به‌کار می‌برند (297-302)؛ مکاتبات در بیان طریق سیر و سلوک از آقا محمد بید آبادی اصفهانی (303-305)؛ شرح قاضی سعید قمی درباره «المهلکات ثلاث شح مطاع و هوی متبع و اعجاب المرء بنفسه» و نیز بیان داستانی از مردی که بر پیغمبر وارد شد به نقل از کشکول بهائی (305-306)؛ حدیث «کلکم راع و کلکم مسؤول عن رعیته» (307)؛ بیان خواص چند دعا (309)؛ یکی از خطب علی (ع) و معنای کلمه «شول» و این که کلمه حمد تعلق به خدا دارد و نیز تنبیه سامعین بر فعل دهر (310-311)؛ به‌کار بردن چند آیه برای پاره‌ای از اغراض (312-315)؛ سی حدیث از یک اربعین یعنی از حدیث چهارم تا حدیث سی و سوم درباره مطالب مختلف شرعی به فارسی و عربی و در اغلب آن‌ها مراجع حدیث ذکر می‌شود (316-322)؛ آداب سفر به نقل از کتابی در مسافرت، این قسمت قسمت پنجم آداب مسافرت آن کتاب است (323-330)؛ رساله شموس و عکوس در مسائل حرام و علم به حرامات (332)؛ شرح پاره‌ای از معاصی و رذائل اخلاقی چون حسد و غیبت و هزل و امثال آن (333-336)؛ ذکر قلبی و سایر اذکار (337-338)؛ نقل داستانی از معراج السعادة درباره حضرت عیسی و پرستو کوچکی (339)؛ اقوالی از کتاب حقایق ملا محسن فیض درباره معرفت دنیا و آخرت، قولی از عین الحیوة مجلسی در مذمت دنیا، نقل قولی از شهرستانی که شیطان روزی به ملائکه گفت من اعتراف به ربوبیت خدا دارم ولی در خاطره من هفت شبهه اختلاج می‌کند و حل آن از تو می‌خواهم و قول شیخ بهائی در کشکول در مشاجره بین فلاسفه مبنی بر این که صدور عالم از واجب تعالی به اختیار بوده یا به ایجاب و قولی از مجلسی مبنی بر عدم جواز فصل بین نبی و آل و بعد از آن فقر و فقیر و بخشش به فقیر آداب و رسوم بخشش (340-358)؛ بحث درباره مسأله گناه و یاس از رحمت خدا و رجا به رحمت او و خوف دنائت همت و بزرگ منشی و بی‌غیرتی و بی‌همتی (359-366)؛ به نقل از شرح صحیفه سجادیه آمده است: عدم ادراک عقول کنه ذات باری تعالی را مستلزم این نیست که ادراک عارفون به‌صفات او به‌براهین عقلی ثابت برای حق نباشد (367)؛ چند حدیث از روضه کافی که نخست حدیثی است به نقل از موسی بن بکر و بعد حدیثی به‌نقل از ابی مریم و سپس حدیثی از ابی عبدالله (ع) (368)؛ برگ حدیثی به‌نقل از حفض بن عیاث (368پ)؛ رساله‌گونه‌ای که از صلب پدر تا قبر ادامه دارد و این سفر روز قیامت است اما سفر اختیاری نیز دو قسم است یکی سفر قلوب و ارواح به حضرت ملک جبار و دوم سفر قوالب و اشباح در ارض الله او سپس مراحل این دو سفر را ذکر می‌کند (369)؛ قولی از حضرت امیر المومنین در باره سفر (370)؛ تفسیر آیه «یا ایها الذین امنو لاتلهکم اموالکم ...» (371)؛ داستانی صوفیانه درباره یوسف و زلیخا (372)؛ مطالبی راجع به قناعت و داستان‌های صوفیانه به فارسی (373)؛ مطالبی در تمهید آمده و می‌گوید بندگان به عبث خلق نشده و باید به خلوق از این خلقت خود فایدت جوید و به سعادت ابدی راه گشاید (374)؛ بیان فلسفه خلقت و دستور به سعادت (375)؛ عقل و تکوین و کمال آن (376)؛ زهد سلمان فارسی (377)؛ مطالبی راجع به حور (378)؛ درباره حقوق مومن و حبس حق او(379)؛ حقوقی که بر ذمه انسانی است چون حق نفس و حق دست و پا و حق حج و حق هدی و حق سلطان و حق رعیت و حق پدر و مادر و حق مؤمن و دیگران (380-381)؛ نیکی والدین و حقوق آن‌ها (382)؛ بیست و پنج حدیث از مواضع مختلف نقل شده است یعنی از حدیث ثامن و اربعون تا حدیث 72 (383-386)؛ داستانی به نقل از داود بن کثیر رقی (387)؛ بقیه پندی از یک پند مفصل که آدمی باید از سرگذشت دیگران عبرت گیرد (388)؛ فصولی در ولایت امام علی (ع) (390-391)؛ نظریه معطله که یکی از فرق اهل کلام اند و در ذیل آن آمده: «الثالثة طایفه اجتحوا بظلمة الخیال و هم الذین جاوز الحس و اثبتواوراء المحسوس» و سپس این طایفه شرح داده شده (393)؛ آمده: «الطایفة الرابعة قوم حجبهم عن جنابه المقایسات العقلیة و المشابهات الوهمية و هم فرق منها الحلولية كالغلات»، پس از آن خود این گروه به شرح آمده (393)؛ مطالبی راجع به ندامت بر گناه که ظاهراً باید منقول از احیاء العلوم غزالی باشد (394)؛ انواع قیاس و استحسانات عقلیه (395)؛ فی فضیلة التفکر و حقیقه آن به نقل از کیمیای سعادت (396)؛ شرح و تفسیر سه آیه (397)؛ بیان امر به معروف که شاید مأخوذ از احیاء العلوم باشد (398)؛ مطالبی راجع به خدا و صفات او به عربی و فارسی (399)؛ شرح قصیده معروف ابوعلی سینا درباره نفس: «هبطت الیک من المحل الارفع» (400)؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ جلد: مقوایی، تمام میشن تریاکی، 239ص (163-401)، اندازه: 15/5×21سم [ف: 6 - 543]