جنة النعیم فی تفسیر سورة الکهف و الرقیم

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 11969/2 آغاز: بهترین نفس که از سینه صافی دلان ... بر آمده و به مشاطه که تعبیات حلق و دهان پیرایه نقوش رنگارنگ پذیرد؛ انجام: مراد از نفخ در قال انفخوا مداومت بر انکار و اوراد است ... و مراد از مس گداخته مصبوب بر آن جوهر محبت و کیمیای اخلاص و صفاء دل است که نفوذ می‌کند در سویداء قلب به حدی که نفوذ نمی‌کند با وی در او حکایة شیطان و بر او بلند نمی‌شود و بر نمی‌رود غیر حضرت رحمت ... بلفظ رحمان ختم می‌کنم این رساله را ... قد وقع الفراق منها فی یوم الثلاثا الخامس و العشرين من شهور ذی قعدة الحرام من شهور سنة اربع و ثلاثین و ماتین بعد الالف من الهجرة علی هاجرها آلاف سلام و تحیته و الله ذوالفضل العظیم خط: نسخ و نستعلیق شکسته، کاتب = مؤلف، تا: 25 ذیقعده 1234ق؛ مصحح، محشی با عنوان «مترجم گوید» و با امضای «منه»؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 136گ، 21 سطر (8/5×14)، اندازه: 14×21/5سم [مختصر ف: - 246]