جامع الفوائد

12. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 13164 آغاز: برابر؛ انجام: تاریخ سال تا که شود روشنت بگیر ×× قاروره و چهارصد و سی فزا بر آن خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ نسخه مصدر است به رساله انوار حکمت در موضوع اخلاق در هفده ورق به فارسی و سه قصیده در موضوع طب یکی در حفظ صحت به نام ظهیرالدین محمد بابر و دیگری در لغات طبی هندی و قصیده سوم در اسماء اجناس ادویه، آغاز: «بعد از حمد حکیم دانا و تحیت زبده رسل و انبیا صلی الله علیه و آله و اصحابه نموده می‌آید که این قصیده ایست (و بعد از چند سطر) ای که داری تن درستی از در حکمت درآی ×× تا بعلتهای گوناگون نگردی مبتلا شیر را بسیار خوردن ای که عادت کرده ای ×× ترک عادت کن که خواهد شد برص پیدا ترا»، انجام: «از خدا امید میدارم که گیرد هر زمان ×× دشمنش را آنچنان دردی که نپذیرد دوا»، آغاز قصیده دوم: «نام هر چیزی بهندی بشنو از من ای پسر ×× تا ز نام هر دوائی نفع برداری مگر»، انجام: «از ضرر دارد مدامت در پناه خویشتن ×× آنکه در عالم بتقدیرش بود نفع و ضرر»، آغاز قصیده سوم: «گر کنی گوش سویم از دل و جان ×× مشکلات ترا کنم آسان»، انجام: «دارد امید مغفرت گر چه ×× نامه او سیه شد از عصیان»؛ واقف: عبدالباقی آیت اللهی، اسفند 1374؛ کاغذ: حنایی، جلد: تیماج مشکی، 145گ، 12 سطر، اندازه: 11×17/5سم [ف: 19 - 139]