تفسیر القرآن الکریم

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9262 آغاز: بسمله. کهيعص ذکر رحمة ربک عبده زکریا اعلم ان المقطعات من الحروف التی ذکرت فی اوائل السور لاتدل بالوضع من حيث اللغة علی معنی؛ انجام: و کان هو العاشر فمررت به و هو يتشحط فی دمه و هو يضحک ملا فيه حتى فاروق الدنيا الحمدلله رب العالمین تفسیر سوره‌های مریم، طه و انبیاء؛ خط: نسخ معرب و نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: قرن 13؛ مصحح، خط خوردگی دارد؛ یادداشتی از زین العابدین بن علی بن لطفعلی بن احمد بن محمد صادق تبریزی در 1294ق که درباره کتاب و مؤلف نوشته؛ جلد: تیماج سرخ با ترنج و سرترنج و لچکی ها، 230گ، 22 سطر، اندازه: 16×22سم [ف: 30 - 41]