تفسیر آیة الکرسی

2. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1894/2-عکسی آغاز: بسمله. آیت الکرسی عبارت است از آیت «الله لا اله الا هو الحی القیوم الى قوله و هو العلى العظيم»یا عبارت از آیت شریفه مذکوره الى قوله تعالی هم فیها خالدون. این مطلب محل خلاف است ما بين فقها از جماعت (جماعتی) از اعاظم؛ انجام: آیت الكرسى و ذكر خواصه لكنه كذبك في عدم العود وجه الدلالة على المدعى و هو ان المراد من ختم الآية تلاوتها الى العلى العظيم فيكون آخر آية الكرسى ذلك و هو المطلوب. و السلام. از ناشناسی از گروه شیخیان. بی دیباچه و انجامه‌ای و پایان می‌یابد: «بدانکه آنچه را مرحوم مجلسی مذکور (ق). ذکر فرموده و نسبت داده اند به روایات ائمه (ع) منافی است با این که مرحوم سید مذکور در «شرح صحیفه» ذکر فرموده‌اند». آنگاه روایتی از کلینی به عربی (ص 223-230)؛ خط: نسخ خوش، کا: محمود بن غلام علی اصفهانی، تا: 1311ق، [عکسی ف: 1 - 76]