تحریر اللمعات

تبریز؛ خادم حسینی؛ شماره نسخه: 81 آغاز: [متن] الحمدلله الذی نور وجه حبیبه به تجلیات الجمال فتلـالا نوراً و ابصر فیه غاطات الکمال بباید دانست ایدک الله بروح منه که توضیح و تنقیح این کلام موقوفست بر تمهیدی و تنبیهی؛ انجام: و رفع ننگ و نقص و عار و رسوخ رسوم عادات و تقلیدات جز به باده معارف و معانی اهل میزان حاصل و میسر نیست. مرا چو باده رهاند زبند خویشتنم ×× به میکده شدنم بهتر از عباداتست خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: غره ربیع الاول 876ق؛ تملک: ابن بکر بن رستم بن احمد شروانی، حاج مصطفی صدقی، موسی بن محمد حسن بن ابراهیم گیلانی در 1250؛ 107گ، 13 سطر، اندازه: 13×17/5سم [اوراق عتیق: 1-109]