نشان‌های نسخه‌شناسی و کالبدشناسی
اصل نسخه (دستخط مؤلف)
—
حواشی به خط مؤلف
—
تذهیب و سرلوح
—
نگاره و نقاشی
—
تصحیح‌شده (مصحح)
—
دارای حواشی (محشی)
—
سطور مجدول (جدول‌بندی)
—
دارای رکابه (پای‌صفحه)
—
مقابله و بلاغ
—
چاپ عکسی / فاکسیمیله
—
مشخصات کاتب و تاریخ کتابت
- نام کاتب:
- بی‌کاتب
- تاریخ کتابت:
- 1250 یزدگردی = 1298ق (1250 هـ.ق)
- محل کتابت:
- نامشخص
- ردیف ثبت در مأخذ:
- ردیف 6 (در فنخا)
ویژگی‌های مادی و ظاهری نسخه
- نوع و اقلام خط:
- نامشخص
- تعداد برگ و سطر:
- 374 برگ • 21 سطر
- ابعاد و اندازه (سانتی‌متر):
- 21×31سم
- کاغذ و جلد:
- فرنگی شکری • تیماج قهوه‌ای روشن، مقوایی دارای لچک ترنج و سرترنج ضربی به رنگ سبز با نقش گل و بوته
فوائد و رسائل مندرج در نسخه:
خط پهلوی، دین دبیره، ؛ افراد خانواده مالک در پایان نسخه نوشته شده است. یکی از آنها تاریخ سال 1296 یزدگردی دارد ، ، متغیر میان (13/5×23) (15×26)
یادداشت‌های انتقادی و تصحیحی فهرست‌نگار:
•
تولد/فوت
•
رایانه
•
کتاب دینی زردشتیان و ایرانیان باستان و شاید قدیمترین اثر مکتوب مردم ایران. به نوشته لغت نامه دهخدا در قدیم ظاهراً بسیار مفصلتر از اوستای موجود بوده و می‌گویند آن را روی دوازده هزار پوست گاو نوشته اند و اسکندر آن را سوزانده است. در دوره ساسانیان به جمع‌آوری و تدوین آن پرداختند و گویند اوستای کنونی یک پنجم آن است. دارای 21 نسک و در پنج قسمت است: 1. یسنا (در 72 فصل که 17 فصل آن را گاتها تشکیل می‌دهد)، 2. ویسپرد، 3. وندیداد 4. یشتها، 5. خرده اوستا. گویند فقط گاتها از خود زردشت و قدیم ترین جزء اوستا است و بقیه اوستا به وسیله دیگران نوشته شده است. اوستا شامل نیایش اهورا مزدا و امشاسپندان و ایزدان و موضوع‌های اخلاقی و دینی و داستانهای ملی و ... است. این کتاب به زبان‌های فرانسه و آلمانی و فارسی ترجمه شده است، نسخه حاضر شامل «وندیداد» و بخش‌هایی از «یسنا» و «ویسپرد» (جهت وندیدادخوانی و دستورهای قرائت آن به خط و زبان فارسی و جوهر قرمز) است
فنخا
مشخصات مأخذ و استناد فهرست‌نگاری:
فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا)، به کوشش مصطفی درایتی، تهران، سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران.
جلد 5 • صفحه 384 • ردیف 6
متن فنخا:
6. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 6210
کتاب دینی زردشتیان و ایرانیان باستان و شاید قدیمترین اثر مکتوب مردم ایران. به نوشته لغت نامه دهخدا در قدیم ظاهراً بسیار مفصلتر از اوستای موجود بوده و می‌گویند آن را روی دوازده هزار پوست گاو نوشته اند و اسکندر آن را سوزانده است. در دوره ساسانیان به جمع‌آوری و تدوین آن پرداختند و گویند اوستای کنونی یک پنجم آن است. دارای 21 نسک و در پنج قسمت است: 1. یسنا (در 72 فصل که 17 فصل آن را گاتها تشکیل می‌دهد)، 2. ویسپرد، 3. وندیداد 4. یشتها، 5. خرده اوستا. گویند فقط گاتها از خود زردشت و قدیم ترین جزء اوستا است و بقیه اوستا به وسیله دیگران نوشته شده است. اوستا شامل نیایش اهورا مزدا و امشاسپندان و ایزدان و موضوع‌های اخلاقی و دینی و داستانهای ملی و ... است. این کتاب به زبان‌های فرانسه و آلمانی و فارسی ترجمه شده است، نسخه حاضر شامل «وندیداد» و بخش‌هایی از «یسنا» و «ویسپرد» (جهت وندیدادخوانی و دستورهای قرائت آن به خط و زبان فارسی و جوهر قرمز) است؛ بی‌کا، تا: 1250 یزدگردی = 1298ق؛ خط پهلوی، دین دبیره، فارسی. دستورهای قرائت با جوهر قرمز و به فارسی. اشعاری از کاتب به یادگاری برای موبدهای دیندار به درخواست همان موبد بهرام در (برگ 204)، خانم دکتر فرداپور و خانم دکتر حسینی بررسی کنندگان این نسخه، معتقدند این موبد بهرام کاتب نسخه است. لکن به نظر می‌آید وی تنها همان اشعار را به یادگاری برای مالک نسخه نوشته است. نسخه به زبان پهلوی است؛ مالک نسخه موبد بهرام پسر هماوند پسر دستور تیران و فرزندان وی و یادداشتی از او در (برگ 342پ) مورخ 1272 یزدگردی، تاریخ روز و ماه [تولد/فوت] افراد خانواده مالک در پایان نسخه نوشته شده است. یکی از آنها تاریخ سال 1296 یزدگردی دارد؛ کاغذ: فرنگی شکری، جلد: تیماج قهوه‌ای روشن، مقوایی دارای لچک ترنج و سرترنج ضربی به رنگ سبز با نقش گل و بوته، 374گ، 21 سطر متغیر میان (13/5×23) و (15×26)، اندازه: 21×31سم [رایانه]