انتقامیه

« بسمله. بنام خداوند فرد کریم ×× خدایی که بخشنده است و رحیم / جهان دار روزی ده بندگان ×× بر آرنده کار درماندگان / منزه ز چون و چه و چند اوست ×× مبراست از خویش و پیوند اوست / خرد را سوی ذات او راه نیست ×× ز کنه کمالش کس آگاه نیست / کنون ذکر سلطان عالم کنم ×× زبان را بمدحش مکرم کنم / ابوالغازی آن شاه با داد بین ×× سر شهریاران روی زمین / جهان گیر سلطان گیتی پناه ×× که دنیا ندیده چه او پادشاه / محب علی شاه سلطان حسین ×× دعایش بود خلق را نور عین / یکی روز با جمع یاران خویش ×× مرا مجلسی بود بر خوان خویش / سخنها زهر نوع می‌آمدند ×× کتاب تواریخ می‌خواندند / چه ظلمی که آل علی را رسید ×× از آن قوم ناپاک ملعون یزید / دل حاضران گشت از غم کباب ×× روان شد ز هر چشم صد چشمه آب / در آخر سخن هم بدین جا رسید ×× که حرب حسین علی با یزید / محمد حنیفه شه پاک دین ×× کشید انتقام از سگان لعین / رخ دوستان همچه گل بر شکفت ×× از آن جمله یک دوست با بنده گفت / که ای بلبل داستان سخن ×× ز تو تازه امروز جان سخن / چه داری ز خود این سخن پروری ×× چه باشد که این را بنظم آوری / همی خواهم از لفظ شکر فشان ×× نهی مرهمی بر دل دوستان / شود خارجی را دل از غم فگار ×× بر آید ز جان خوارج دمار / چه بودم ز مولای دین رسول ×× مرا التماس وی آمد قبول / گرم فتح توفیق بخشد خدای ×× بنظم آرم این [قصه] سر تا بپای »