اصول الفقه

119. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 855 آغاز: البحث الثاني فى المشترک و هو ما وضع لمعنيين او اکثر لكل معنى بوضع على حده ولو من واضعين او اکثر؛ انجام: فجوابه ان المراد عدم الصحه عرفاً على الاطلاق و صحته کذلک من دون نصب قرينه فانک اذا وجدت اهل العرف يمنعون این قسمت مشتمل بر پاره‌ای از مطالب مباحث الفاظ اصول فقه می‌باشد و در کمال ایجاز و اختصار و بلاغت و فصاحت تألیف گردیده، با مطالعه آن مؤلف را نتوانستیم شناخت ولی به قرینه این که نسخه ظاهراً در اوایل قرن سیزدهم هجری نگارش یافته و در حواشی بسیاری از صفحات آن ذیل تقریرات و بیانات مؤلف به نام: «منه سلمه الله»، و «من افادات سید الاستاد مدظله حين الدرس» تحریر گردیده محتمل است که از مؤلفات سید مجاهد (- 1242) و قسمتی از کتاب «مفاتیح الاصول» ایشان بوده باشد، پاره‌ای از عبارات آن را در اینجا برای نمونه انشاء کتاب این است: المقام الثاني في انه على خلاف الاصل لاريب في ذلک لمايحتاج اليه الاشتراك من تعدد الوضع الموقوف على تصور المعاني وتعيينها وجعل اللفظ بازاء كل منها والاصل في ذلک کله العدم مع ان الظاهر الحاق الفرد بالاعم الاغلب الملائم لغرض الحكيم فى وضع اللغات للتفاهم من دون تكلف فكان مخالفاً للاصل [بجميع] والمناقشة فى غلبة غيره باشتراک الافعال كلها فالماضي بين الخبر والانشاء والمضارع بين الحال والاستقبال والامر بين الوجوب والندب واكثر الحروف بين معانيها المعروفه [کثیر] من الاسماء مجازفة ظاهره الخ. مشتمل بر مبحث دوم از مباحث الفاظ (مبحث مشترک) تا پاره‌ای از مبحث حقیقت و مجاز می‌باشد؛ خط: نسخ خوب، بی‌کا، بی‌تا؛ دارای حاشیه‌هایی از مؤلف و تقریرات ایشان به قلم یکی از شاگردانشان و منظومه ملامحسن کرمانشاهانی در اصول؛ واقف: سپهسالار؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماجی، 15 سطر، قطع: خشتی، اندازه: 15×21سم [ف: 1-602]