اصول الفقه

116. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 2223-12/113 آغاز: ما نقل بين الدفتين و ما لم ينقل ... و عن الثانى بان المراد النقل عنه (ص) و التراجم لم يكن فى زمنه بل هى مستحدث كالاخماس و الاعشار؛ انجام: اذ غرض المتعرض عدم حصول العلم بالنظر الى عدم انضباط الملكة لالحفائه ايضا نعم يتحد ما ذكره لو ذكر فى الايراد فتفطن. شرحی است بر کتابی در اصول فقه، کتاب متن در چند مقصد بوده که مقصد دوم آن «المقصد الثانی فی السنه و فیه مناهج» و مقصد چهارم آن «المقصد الرابع فی الادلة العقلیة وفيه مقدمة و مباحث، مقدمة: الدليل العقلى هو ...» است. شارح پس از متن، مطالب خود را با عنوان‌های «هدایه-هدایه» به صورت مفصل و استدلالی با رد و ایراد بسیار، آورده است. گویا این شرح «شرح مناهج الاصول» مذکور در الذریعة 14/89 رقم 1852 باشد؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز؛ جلد: تیماج روغنی سبز با جدول و ترنج و سرترنج گل و بوته الوان، 342گ، 23 سطر، اندازه: 15×22سم [ف: 1-419]