اصطلاحات دیوان حافظ

2. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 305/1-عکسی آغاز: بسمله. اصلاح (اصطلاحات؟) قوانین تصوف الفاظ حضرت خواجه حافظ شیرازی به طریق حروف تهجی. ردیف الف. «انوار» روشنی متواتر را گویند که در توجه بر سالک ظاهر گردد. «امر» ارادات خود را جاری داشتن است بر سالک نسخه اصل: گنج بخش، ش 12382 (فهرست نشده). به ترتیب الفبایی از آغاز واژه ها: امر، انشا، استغنا، اهمال، اوباش، اعلام، ابر، آب روان، انجام در حرف «ش» نانویس مانده: «شیوه» اندک جذبه الهی را گویند در هر حال که باشد؛ خط: نستعلیق خوش، بی‌کا، بی‌تا؛ «شراب» غلیان عشق را گویند، «شمع» نورالله را گویند؛ 6گ (1-6) [عکسی: 2-27]