اشعار

2407. قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 4146 آغاز: بیا ای گل به هر خاری میافکن طرح الفت را ×× که ترسم دست رشکی بشکند شاخ محبت را / محبت بعد رنجش بر قرار خود نمی ماند ×× [..] کردم مرنجان خاطر اهل محبت را؛ انجام: ازاین جهت که به خون جگر وضو دارد ×× به پیش خالق مخلوق آبرو دارد / سرشک این غم محنت عزیز دارین است ×× چرا که از نجیبای دیار بحرین است مجموعه‌ای از غزل و مثنوی است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ فوائدی در دعا و انشا در ابتدا و انتها و وسط نسخه؛ جلد: گالینگور سبز، عطف تیماج زرشکی، 73گ، مختلف السطر، اندازه: 21×6سم [ف مخ: 2 - 587]