اشعار

1454. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 6231 آغاز: و حمل الزاد اقبح کل شیء ×× اذا کان الوفود علی الکریمی / ز بر گل تنگ دل ای غنچه رعنا چونی ×× بی تو ما قرغه [غرقه] بخونیم و تو بی ما چونی؛ انجام: چوب و شلاق بایدش خوردن ×× که رخ او ز گریه تر گردد / هر چه زحمت کشد بمکتب او ×× زحمتش نخل بی ثمر گردد. نوحه‌ها و مراثی و مدایح و اشعاری است و بیشتر در بیان وقایع عاشورا از شعرایی با تخلص فیاض (گ 7-8)، مهدی (8پ-10پ)، خادم (11-11پ)، عاجز (12-18)، ذاکر (25پ-26)، شایق (24 و 24پ)، شوقی (29-30پ)، و شعرایی بدون تخلص؛ به دفتر واعظان و نوحه خوانان می‌ماند، در اندرون جلد آمده: «کتاب اشعار دیوان خزائن الاشعار من افکار سید عباس از برای روضه خوانی خوب است»، در مقابله با کتاب «خزائن الاشعار» سید عباس حسینی ملقب به جوهری و متخلص به ذاکر این نسخه تنها چند قطعه شعر از این دیوان را داراست، در الذریعه (9: 662) به شعرایی با تخلص خادم و (9: 852) به شعرایی با تخلص فیاض و (9: 337) به شعرایی با تخلص ذاکر (9: 548-550) و به شعرایی با تخلص شوقی اشاره شده است و بعضی از این شاعران اشعاری در مدایح و مراثی دارند، در برگ 31 نسخه عاجز خود را مداح خطاب می‌کند (این عاجز مداح)، بیشتر اشعار این دفتر از همین عاجز است، گردآورنده از این اشعار با عنوان (پاسنگی) یاد می‌کند؛ خط: تحریری، بی‌کا، تا: قرن 14؛ کاغذ: فرنگی خط دار، جلد: مقوایی، روکش کاغذی، عطف پارچه قهوه‌ای، 59گ، 14-24 سطر، (8/5×14/5) و (9/7×15/6)، اندازه: 10/2×16/5سم [رایانه]