اشعار

1282. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 863 آغاز: بسمله، یا علی سردفتر امکان توئی ×× آنچه در امکان نگنجد آن تویی؛ انجام: عذر خواه این گناهان پیر ماست ×× چاکر تدبیر او تدبیر ماست. پایان نسخه: تمام شد کتاب بامر ملک وهاب در روز شنبه نوزدهم شوال المکرم سنه 1278. این دیوان ابتداء با مدح علی بن ابیطالب آغاز می‌شود و در ضمن آن مباحث عرفانی زیبائی طرح می‌گردد و سپس به مدح حسین بن علی می‌پردازد و از ماجرای کربلا سخن می‌گوید. شاعر در همه این گفتارها خود به شیوه شاعران صوفی از کلمات عارفان و عشق و سوز و گداز صوفیان ناله‌ها سر می‌دهد ولی متأسفانه نام او نه از این اشعار و نه از مواضع دیگر به دست نیامد؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: شنبه 19 شوال 1278ق، جا: محتملاً طهران؛ کاغذ: فرنگی، الوان، جلد: تیماج قرمز یک‌لا، 28گ، 11 سطر (8/5×14)، اندازه: 13×20سم [ف: 2 – 397]