اشعار

238. تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 869ض آغاز: این چند بیت از نخستین ابیات موجود است: چو صبح از روی دریا کرد قد راست ×× حباب از کوچهای موج برخاست / دلم شد جمع از آن غنچه کردار ×× به صیادی نهادم رو دگر بار/ مبادا کشتیم گردد تباهی ×× مهم در دام و من مشغول ماهی / به سوی او دویدم باز بی تاب ×× که ناگه چشم بگشود از شکر خواب ... گل طبعم در آمد درشکفتن ×× بگفتم آنچه می‌بایست گفتن؛ مثنوی است؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج قرمز یک لا، 2گ (44-45)، مختلف السطر، قطع: نیم خشتی، اندازه: 12×21/5سم [نشریه: 13-263]