اشارات حسینیه

5. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 5-عنقا آغاز: برابر؛ انجام: از شفاعتهای ایشان یا مجیب ×× بخش ما را از کرامت بی حسیب خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ در انتهای کتاب قصیده‌ای است طولانی از میرزا سها خلف مرحوم همای شیرازی که از زمره ارادتمندان آن عارف بزرگ بوده و چنین آغاز می‌شود: «بعهد دولت سلطان مظفر خسرو بازل ×× شهنشاه جهانگیر جهان دار جهان آرا / شه جمجاه دریا دل خدیو کامل عادل ×× که پیش اد او بود چون قطره‌ای دریا ...» و می‌گوید: «جهان حکمت و عرفان ابوالفضل فضائل خو ×× اشارات الحسینی تا زنوک خامه کرد انشا / شفای بوعلی باشد ز قانونش اشاراتی ×× که گردد از اشاراتش شفا چو بوعلی سینا / بود موسی وقت سینه سینا بود جانش ×× دلا از چشم هارونی ببین این سینه سینا / بقاب قرب عنقا باز سازد چون ز هم شهپر ×× بزیر سایه شهیر درآرد بیضه بیضا / گشاید چونکه دم اندر اشارات الحسینیه ×× مسیح آسا بود شاهد به قول بنده سر تا پا/ اشارات الحسینی را چو بنوشتی سها جستی ×× بتاریخش اشارات حسینی از دم عنقا»، در انتهای همین کتاب ماده تاریخ دیگری از یکی ارادتمندانش میرزا حیدرعلی مجد الادباء متخلص به ثریا که از معاریف آن عصر بوده دیده می‌شود: «ابوالفضل آن بقاف عشق حق عنقا ×× که چون عنقاست در کیهان همال او / نگوید جز ثنای آل پیغمبر ×× نگوید جز تو گوینده نیکو/ حقایق را کند کشف و دقایق را ×× نماید حل چو از دل برکشد یاهو / پی نظم اشارات الحسینیه ×× بوجه احسن آمد بطن او حق گو/ ثریا گفت در تاریخ اتمامش ×× اشارات الحسینیه ز عنقا جو»؛ 127ص، 14 سطر، قطع: وزیری [نشریه: 5 - 747]