یوسف و زلیخا

15. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 2300/3-12/190 آغاز: کتاب فقر را دیباچه راست ×× سواد نوک کلک خواجه ماست / کسی چون آن به موج ارجمندان ××نزد نقش بدیع نقش بندان / چو فقر اندر قبای شادی آمد ××به دستور عبید الهی آمد؛ انجام: بر احسان بر احبا دست بگشای ×× منه درتنگنای مدخلی پای / مده شان قرض مستان نیم حبه ×× فان القرض مقراض المحبة مثنوی مفصلی است درداستان یوسف وزلیخا این مثنوی را شاعری دراوایل قرن دوازدهم درسن هفتاد سالگی برای سلطان حسین صفوی سروده است، او درپایان قطعه‌ای درنصیحت برای فرزندش ضیاء الدین سروده است، محمدعلی خان تربیت درمقالات خود ص 247-252 مثنوی‌های یوسف و زلیخا را برشمرده ولی مثنوی حاضر غیر از آنهاست؛ خط: نستعلیق شکسته، کا: محمد حسین بن میرزا محمد، تا: 1290ق؛ جلد: تیماج، 100گ، 10سطر، اندازه: 11×17سم [ف: 8-4964]