یوسف و زلیخا

3. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 654-4/124 آغاز: توچو دستم نگیری گاه وبیگاه ×× اگر خود خضر باشم گم کنم راه؛ انجام: فراتر پا منه از پایه خویش ×× دکان مگشای جز از مایه خویش مثنوی مفصلی است به نام «یوسف وزلیخا» بیش از 6000 بیت که در اول نسخه از ناظم اصفهانی با تاریخ نظم 1176 معرفی شده است شاعر درابتدا اشعاری درمناجات ومعراج پیامبر (ص) ومدح امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب آورده وسپس به تفصیل داستان زلیخا ویوسف را آورده وبرای هر داستانی عنوان خاصی قرار داده است به جهت افتادگی طرفین نسخه شناخت دقیق ناظم میسور نشد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ 223گ، 16سطر، اندازه: 14×20سم [ف: 8-4965]