وقف‌نامه

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 4195 آغاز: هو الواقف: بسمله. بعد التحميد و التصليه باعث بر تسطیر این کلمات شرعية المبداء و المآب، آنست که بندگان ثریا یا مکان، عالمیان مآب، مقدس القاب شاهنشاه دین پناه؛ انجام: و کان ذلک الوقف فی تاسع شهر ذی القعدة الحرام من شهور سنة سبع و عشرین و مائة و الالف من الهجرة المباركة على مهاجرها و آله الف الاف سلام و صلاة و ثناء و تحية بنحویکه در حاشیه قلمی شده وقف کردم و بتصرف وقف دادم بالفعل يدمن يدتوليت است. کلب علی حسین موسوی. با مهر سلطان حسین 1125 با گواهی فتح علی با دو مهر او و سجل «الابهاء» وقف‌نامه‌ای است که شاه سلطان حسین صفوی مزرعه ایزد خواست موسوم به علی آباد را که در بهبهان کوه کهلویه واقع بوده است با تمام ملحقات و منضمات از اراضی و صحاری و مجاری و قنوات و دهکده، وقف نموده است؛ خط: نسخ، کا: نیریزی، احمد، تا: 1127ق؛ مجدول؛ آغاز یادداشتی است به نام میرزا احمد نیریزی کاتب وقف‌نامه، و دیگری به نام محمد بن الحاج سید عبدالعظیم الحسینی اللنجانی و یادداشتی در سب امیر تیمور و چنگیز، یادداشتی به نام محمد المدعو بالقاسم التبریزی مورخ 1329 و اشاره به مهر شاه سلطان حسین صفوی که پیش از آخرین برگ موجود است و تاریخ حک آن را سنه 1125 نگاشته است؛ مهر: «عبده محمد باقر»، «سید حسین الحسینی»، «نصر من الله و فتح قريب عبده سید الحسینی»، شاه سلطان حسین «بسم الله الرحمن الرحيم کلب امیرالمؤمنین سلطان حسین 1125»؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج، ابعاد متن: 11×18، اندازه: 18×26سم [ف: 11-209]