نهج البلاغة (ترجمه)

3. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 26489 آغاز: بسمله، اما بعد حمدالله الذی جعل الحمد ثنا ... پس از حمد خدا آنکه گردانید ستایش را بها برای نعمتهاء او و پناهگاه از آزمایش او و پیوستگی و نزدیکی جستن به سوی بهشت او برای زیادتی؛ انجام: و قال علیه السلام ما اخذ الله علی اهل الجهل ان یتعلموا حتى اخذ علی اهل العالم یعلمون (کذا) و گفت (ع) نگرفت و نگیرد خدا بر اهل جهل و نادانی که آموزند تا که گرفت و گیرد بر اهل عل که آموزانند ترجمه زیرنویسو روانی است از مترجمی نامعلوم و احتمال می‌رود از محمد عزیز بن محمد قاسم کاتب نسخه باشد؛ خط: نستعلیق خوش، کا: محمد عزیز بن محمد قاسم، تا: 29 رمضان 1084ق؛ در پایان هجده سطر از کاتب در وصف نهج البلاغه و غفلت از گذشت عمر با این آغاز و انجام: «الحمدلله رب العالمین که بمیامن اشعه عنایت الهی و ماثر فیوضات نامتناهی بتحریر این کتاب مستطاب که کلماتش عقدهای اسرار هدایت بصراط مستقیم را مفتاح و فقراتش مناهج و مسالک روضه نعیم را مصباح دل زاهدان صوامع قدس از لمعات خطبش پرنور ... اوقات عزیز در هوا سوخته شد / زاد سفر از ندامت انداخته شد. در خانه عمر خود ندیدم نوری / جز مهر علی که در دل افروخته شد»؛ واقف: محمد حسین عصار، شهریور 1378؛ جلد: تیماج، 90گ، 24سطر ، اندازه: 24×37سم [ف: 26-634]