نهج البلاغة (ترجمه)

1. قم؛ طبسی؛ شماره نسخه: 61 آغاز: باش ای انسان چه چیز دلیر ساخت ترا برگناه تو وچه غره ساخت ترابا پروردگار توکارهایی که موجب هلاک نفس تست مرغوب ومأنوس طبیعة تو شد ... اصل ومن کلام له علیه السلام والله لان ابیت علی حسک السعدان مسهداً واجر فی الاغلال مصفداً ... ترجمه بخدا که اگر برسر حسک سعدان که خاریست سرتیز وا افتم؛ انجام: ترجمه: این کلامیست دروصف حال اهل قبور وملامت کسانی که ... هیچ واعظی به از آن نیست درایشان اثری نکرد وسخن رفتها که باعث عبرة است از دل ایشان زنگ غفلة نبرد قساوة دلهای ایشان بمرتبه ایست که با آنکه قبور می‌بینند وحدیث ترجمه نیکویی است از «نهج البلاغه» که ابتدا کلمات حضرت امیر (ع) را به عنوان «اصل» وسپس معنی فارسی آنرا به عنوان «ترجمه» می‌آورد، به جهت افتادگی طرفین نسخه شناخت دقیق مترجم میسر نگشت، فی الجمله مترجم باید از علمای قرن 9 یا 10 هجری باشد؛ خط: نسخ زیبا، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول مذهب، مصحح؛ جلد: تیماج با مهر «صحافی بازار مشهد محمد مروی»، 185گ، 19سطر ، اندازه: 13/5×22سم [ف مخ: 1-123]