المواعظ

17. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 38027 آغاز: حمد بی حد و مدح بی عدد مبدأیرا سزاست که عقول مجرده و نفوس قدسیه را واسط در ایجاد عالم ساخت و بجواهر جسمانیه و اعراض متنوعه عالم کون و فساد را پرداخت؛ انجام: چه فردا نامه خوانان نامه خوانند ×× تو خویشتن نامه بینی نگت آید مؤلف: بهاءالدین. اطلاع بیشتری از وی به دست نیامده، نام او در صفحه 371 نسخه ذکر شده است و در صفحه 342 نسخه حاضر تفصیل بحث تأثیر صلوات در اجابت دعا را به [شرح] صحیفه کامله سجادیه خود ارجاع داده که با این اوصاف، شاید مراد از بهاءالدین، همان «بهاءالدین محمد بن محمد باقر حسینی مختاری نائینی»(1140ق)صاحب «شرح الصحیفة الکاملة السجادیه»[نسخه 3918 کتابخانه گلپایگانی]باشد. کتاب حاضر(ظاهراً)شامل 40 «فصول»[اما فصول 2، 7، 36، 38 موجود نیست]است و در پایان نیز چند فصل بدون شماره در مطالب اخلاقی می‌باشد که هر فصل با آیه‌ای از قرآن شروع و با ترجمه و شرح آن و احادیث و حکایات ادامه می‌یابد، با توجه به ارزشمند بودن نسخه، به تمامی فصول و مطالب آن اشاره می‌شود: [دیباچه]در احوال بهشت و دوزخ و بیان حکایات هارون، پیامبر در فضیلت امام علی(ع)و بیان فضائل قرآن، فصل 1. در وجوه[15 وجه]تسمیه سوره یوسف به احسن القصص که غالباً از اقوال عرفا و پیر هرات و حکایات ملاقات شیخ داود طایی با فضل عیاض بهره برده، فصل 2. (؟)، فصل 3. در فضیلت نماز و نماز جماعت، فصل 4. در بیان مانع الزکاة و مذمت بخیل، فصل 5. در فضیلت انفاق و تصدیق و احسان، فصل 6. فضیلت روزه در شهور ثلاثه، 7. (؟)، 8. مذمت سؤال گدایی با قدرت کسب، 9. فضیلت کسب حلال، 10. مذمت حرصوطمع و فضیلت قناعت، 11. فضیلت زهد و مذمت دنیا، 12. فضیلت قضای حاجت مؤمن، 13. اکرام مؤمن، 14. صله رحم، 15. نیکویی با والدین، 16. بیان معاصی که باعث زوال نعمت است، 17. حج وزیارت اهل بیت(ع)، 18. فضیلت اهل بیت(ع)، 19. فضائل امام عصر (عج)، 20. امر به معروف و نهی از منکر، 21. مذمت پند دادن به دیگران و خود به آن عمل نکردن، 22. عیب گویی و ظن بد به کسی بردن، 23. مذمت شراب خوارگان، 24. مذمت تکبر و فضیلت تواضع، 25. فضیلت حلم و مذمت خشم و غضب، 26. حسد، 27. ریا و عجب، 28. فضیلت ریاضت و ترک آرزوهای نفس(شامل5روضه)، 29. فضیلت نکاح و فرزندان، 30. فضیلت علم و مذمت ظلم و سلطنت، 31. کیفیت قضا، 32. صبر، 33. شکر، 34. توکل، 35. ذکر مرگ و میل به آن، 36. (؟)، 37. فضیلت قرآن و ثواب صلوات و نصایح افلاطون، 38. (؟)، 39و40. خوف و رجاء[درفصل 2، 7، 36، 38 افتادگی وجود ندارد، بلکه یا کتابت نشده یا در شماره اشتباه شده است]، پس از این فصول (از صفحه243به بعد) مطالب متفرقه از جمله چند حکایت از حضرت عیسی و خاتم(ص)و فضیلت تزویج آمده، سپس فضائل و فوائد برخی آیات و سور قرآن(از ص263 تا325)، در اواسط آن شش فصل کوتاه (در فضل حامل قرآن، صفات قاری، قرائت قرآن، ثواب تعلیم و تعلم و حفظ قرآن، قرآن خواندن، تلاوت قرآن)می‌باشد-و سه «نجم» در فضیلت و فوائد دعا، آداب دعاو سبب استجابت و عدم استجابت برخی دعاها بیان شده و در ادامه فضیلت نماز شب، نصایح لقمان و بزرگمهر و افلاطون ذکر شده است، مؤلف پس از آن(ص371 تا399)به ترجمه چهل سوره از تورات که زین الدین عاملی انتخاب نموده(اربعون سوره منسوب به امام علی (ع))پرداخته و از خود با نام «بهاءالدین» یاد کرده است و سپس معرفت و ترقی آدمیان(همراه با حکایاتی از عرفا) و کلمات قصار امام علی(ع) و نصایح بزرگمهر و ارسطو را خاطر نشان شده است؛ وی در ادامه (از ص415 تا443)فصول3، 4، 5، 22، 29 همین کتاب را (نماز جماعت ... نکاح فرزندان) با اندکی کاستی یا افزودگی جزیی، تکرار کرده و با اشعاری از باباطاهر و دیگران و نصایح خواجه عبدالله انصاری به پایان برده است[ظاهراً ناتمام رها شده]، با تتبع در منابع و فهارس نشانی از مؤلف و عنوان صحیح کتاب به دست نیامد؛ خط: نسخ و نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ حاشیه صفحه402به تاریخ 1243ق است، مجدول؛ اهدایی: رهبری، مهر1386؛ جلد: تیماج مذهب، 16سطر[اهدائی رهبر: 6-142]