منشآت

19. تهران؛ بیانی، مهدی (دکتر)؛ شماره نسخه: 4 این نسخه را شادروان بیانی در نشریه (2: 45) و راهنمای کتاب (4: 3 ص 239) شناسانده و علی مؤید ثابتی هم در دیباجه اسناد و نامه‌های تاریخی (ص 12) از آن یاد کرده و دانش پژوه آنرا خوانده و در مجلد وحید (4: 11 ص 1057) از آن سخن داشته است، این نکته‌ها نیز در اینجا آورده می‌شود: 1. از منشآت صاین الدین ابومحمد علی ترکه خجندی (-835ق) در نسخه‌ای از رسائل او در مجلس چند تایی هست (فرهنگ ایران زمین 14: 307) و در منشآت دانشکده ادبیات (1: 449) هم از او یاد شده است (نیز مجموعه یک گیل)، 3. درباره دیباجه ترجمه شمسیه که در این نسخه هست باید دانست که مولی علاءالدین علی بن محمود بن محمد شاهرودی بسطامی هروی رازی فخری حنفی مصنفک (803-875ق) شرحی به فارسی بر شمسیه کاتبی دارد (چلبی) که در روز پنجشنبه 10 ربیع الاول 863 آنرا به پایان برده و نسخه اصل آن به خط خود او در قاهره هست (فهرست طرازی 2: 335 ش 2 فلسفه و منطق فارسی طلعت)، این ترجمه که به نام علاءالدین ابوالمظفر سلطان محمد شده و او هم گویا همان سلطان محمد میران شاه پسر بایسنقر (905-855ق) است مانا جز شرح فارسی مصنفک است، 4. در جامع مفیدی (3: 251) از خواجه کمال الدین محمد اشکذری و پسرش خواجه عبدالقادر مستوفی یزد نام برده شده است، دانسته نشد که او را با ابوالکریم بن علی اشکذری منشی چه نسبتی است، این یکی هم به گواهی نسخه ش 2576 باید ابوبکر بن علی اشکذری باشد نه ابوالکریم که در آنجا آمده و نه اسکندری که در فهرست دانشگاه یاد شده است. به شرح ذیل: 1. منشآت؛ ترکه اصفهانی، علی بن محمد، 2. تحفه ناصری؛ اشکذری، ابوالکریم بن علی، 3. ترسل، 4. منشآت؛ شرف الدین علی یزدی، 5. منشآت؛ قوام الدین یزدی، محمد بن ابوبکر، 6. منشآت؛ ابراهیم سلطان بن شاهرخ بن امیر تیمور؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 905ق [نشریه: 2-45]